Szept Starego Dębu

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Wika. Każdego ranka budziła się w swojej dziupli i słuchała szumu drzew. Pewnego dnia usłyszała cichy szept – to stary dąb zaprosił ją do rozmowy.

– Wiko – szepnął dąb – chcesz poznać sekret naszego lasu? – Wika zaciekawiona przytaknęła. Dąb opowiedział jej, że drzewa łączą się korzeniami pod ziemią, tworząc wielką sieć przyjaźni. Kiedy jedno drzewo ma mało wody, inne dzielą się z nim swoją.

Wika zdziwiła się: – Naprawdę? To jakbyście trzymały się za ręce pod ziemią! – Dąb uśmiechnął się szelestem liści. – Tak, a kiedy jedno z nas choruje, inne wysyłają mu pożywienie przez korzenie. Nikt nie zostaje sam.

Nagle Wika usłyszała płacz. To mała brzoza skarżyła się, że jej korzenie są zbyt słabe, by sięgnąć wody. – Pomóżmy jej! – zawołała Wika. Dąb skinął konarami, a inne drzewa zaczęły przesuwać swoje korzenie, by dotrzeć do brzozy.

Wika pobiegła do strumienia i przyniosła w orzechu kroplę wody. – To dla ciebie – powiedziała, podając ją brzozie. Brzoza uśmiechnęła się, a jej liście zajaśniały zielenią. – Dziękuję – szepnęła. – Dzięki tobie i drzewom czuję się lepiej.

Od tego dnia Wika często odwiedzała starego dęba i uczyła się od niego, jak ważne jest pomaganie. Zrozumiała, że nawet mała wiewiórka może sprawić, by las był szczęśliwszy. A drzewa zawsze dziękowały jej szumem wiatru.

Kiedy zapadł zmrok, Wika wróciła do swojej dziupli. Położyła się na miękkim mchu i zamknęła oczy. Szum drzew kołysał ją do snu, a gwiazdy świeciły przez gałęzie. – Dobranoc, lesie – szepnęła i zasnęła spokojnie.