Bajka o małej brzózce, która szukała swojego cienia

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między listkami, rosła sobie Brzózka Basia. Miała gładką, białą korę i mnóstwo drobnych, zielonych listków, które szeleściły wesoło na wietrze. Pewnego dnia, gdy słońce grzało najmocniej, Basia spojrzała w dół i zobaczyła coś, czego wcześniej nie zauważyła – swój cień! Był długi i chudy, i ciągnął się aż do strumyka.

Zaciekawiona Brzózka postanowiła przyjrzeć się innym cieniom. Obok stał stary Dąb Darek – jego cień był ogromny, rozłożysty i ciemny, jak wielki namiot. – Ojej, jaki ty masz wspaniały cień! – zawołała Basia. – Ja chcę taki sam! Dąb Darek uśmiechnął się liśćmi: – Każdy cień jest inny, mała Basiu. Mój jest duży, bo mam setki lat i wiele gałęzi.

Basia westchnęła i pobiegła do Jarzębiny Joli. Jej cień był pełen małych, okrągłych plamek, bo na gałęziach wisiały czerwone jagody. – Jolu, twój cień jest w kropki, taki zabawny! – zachwyciła się Brzózka. – Ja nigdy nie będę miała jagód! Jarzębina Jola zaśmiała się cicho: – Ale ty masz piękne, błyszczące listki, które śpiewają na wietrze. Każde drzewo ma coś wyjątkowego.

Smutna Basia ruszyła dalej. Spotkała Wierzbę Wandę, której cień falował jak woda. Potem Sosnę Stasia z cieniem ostrym jak igły. Wszystkie drzewa miały cienie inne niż jej własny. – Dlaczego mój cień jest taki zwyczajny? – zapłakała cicho Brzózka. Usiadła na mchu i zakryła listkami oczy.

Wtedy przyleciała Sowa Mądrala. – Dlaczego płaczesz, mała Brzózko? – zapytała. Basia opowiedziała jej o swoich troskach. Sowa Mądrala uśmiechnęła się: – A czy wiesz, że twój cień jest najdziwniejszy? Kiedy wieje wiatr, twój cień tańczy jak nikt inny! Spójrz! Basia podniosła wzrok i zobaczyła, jak jej cień kołysze się radośnie, tworząc na ziemi wzory pełne skrzących się drobinek.

Od tej chwili Brzózka Basia już nigdy nie narzekała. Każdego dnia, gdy słońce schodziło za las, tańczyła ze swoim cieniem, a inne drzewa przyglądały się z zachwytem. – Każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób – szumiały liście, a Basia kiwała gałązkami z dumą.

Gdy zapadł zmrok, Brzózka Basia otuliła się ciszą. Nad lasem rozbłysły gwiazdy, a księżyc położył na ziemi srebrzysty blask. Cień Basi zniknął, ale w jej sercu pozostało ciepło. Była szczęśliwa, że jest po prostu sobą. Zmrużyła oczy, ziewnęła cichutko i zasnęła, bujana przez senny wiatr.