Bajka o przyjaznych drzewach

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, na skraju lasu, mieszkał chłopiec o imieniu Mikołaj. Lubił biegać między drzewami i słuchać szumu liści. Pewnego dnia usłyszał coś niezwykłego – cichy głos: „Pomóż mi, proszę”. To było jedno z drzew, które potrzebowało przyjaciela.

Mikołaj zatrzymał się i rozejrzał. W pobliżu stało stare, potężne drzewo o srebrzystej korze. Jego gałęzie zwisały smutno, a liście były pożółkłe. Chłopiec podszedł bliżej i zapytał: „To ty mówiłeś?”. Drzewo westchnęło cicho: „Tak, to ja. Jestem Dębem Emerykiem. Od kilku dni wiatr zerwał moją najważniejszą gałąź, a bez niej czuję się słaby i samotny”.

Mikołajowi zrobiło się żal drzewa. „Jak mogę ci pomóc?” – zapytał. Emeryk odpowiedział: „Potrzebuję kogoś, kto codziennie przyniesie mi wodę i porozmawia ze mną. Przyjaźń to najlepszy lek na smutek”. Chłopiec uśmiechnął się i obiecał, że będzie odwiedzać dąb każdego popołudnia.

Następnego dnia Mikołaj przyniósł wiadro wody i wylał ją u korzeni Emeryka. Usiadł obok i opowiedział o szkole, o swoim psie Burku i o tym, jak bardzo lubi patrzeć na gwiazdy. Dąb słuchał uważnie, a jego gałęzie lekko drżały, jakby się cieszył.

Z czasem dołączyły inne drzewa – stara Brzoza Berta i klon Klemens. Każde z nich miało swoją historię i swoje potrzeby. Bertę bolały suche konary, a Klemens chciał, żeby ktoś zerwał z niego stare, uschnięte szyszki. Mikołaj pomagał im wszystkim, a one odwdzięczały się pięknym zapachem i cieniem.

Pewnego burzowego wieczoru Mikołaj usłyszał płacz liści. Emeryk zawołał: „Wiatr chce nas obalić! Trzymamy się korzeniami, ale boimy się”. Chłopiec przytulił się do pnia i powiedział: „Jestem z wami, nie martwcie się”. Nagle zobaczył, że inne drzewa otaczają dąb, tworząc żywy mur chroniący go przed wichurą.

Burza minęła, a las stał nienaruszony. Drzewa były wdzięczne Mikołajowi za jego odwagę i przyjaźń. Od tamtej pory chłopiec zawsze znajdował czas, by odwiedzić swoich zielonych przyjaciół. Wiedział, że drzewa czują, myślą i potrafią kochać – trzeba tylko umieć słuchać.

Pewnego wieczoru Mikołaj usiadł pod Emerykiem i zamknął oczy. Drzewa nuciły kołysankę szumem liści, a wokół unosił się zapach mokrej ziemi. Chłopiec poczuł się bezpieczny i spokojny. Zasnął wtulony w korę, a nad nim migotały gwiazdy. W lesie zapadła cisza – przyjaźń zwyciężyła.