Bajka o Drodze Mlecznej

— Bajka do czytania —

Na niebie, wysoko nad naszymi głowami, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Zosia. Była maleńka i bardzo ruchliwa – uwielbiała skakać z jednej chmurki na drugą, a jej blask był ciepły i złocisty jak miodek.

Każdej nocy Zosia spoglądała w dół na śpiące dzieci. Widziała, jak niektóre z nich mają zmartwione buzie albo boją się ciemności. Postanowiła, że zrobi coś, by wszystkie maluchy czuły się bezpiecznie i spokojnie spały.

Zosia poleciała do najstarszej gwiazdy na niebie, Pani Polaris, i zapytała: „Jak mogę pomóc dzieciom, które boją się nocy?”. Pani Polaris uśmiechnęła się i odparła: „Zbierz od wszystkich gwiazd po okruszku światła. Z połączonych promieni powstanie coś pięknego”.

Zosia okrążyła całe niebo. Najpierw poleciała do Wielkiej Niedźwiedzicy, która dała jej garść błękitnego pyłu. Potem do Oriona, który podarował iskierkę srebra. Malutkie gwiazdki z gwiazdozbioru Kasjopei wysypały do jej dłoni garść złotych drobin.

Gdy zebrała już światło od wszystkich gwiazd, Zosia zaczęła je łączyć w długą, błyszczącą wstęgę. Układała ją delikatnie, jakby snuła nić z pajęczyny. Wstęga rosła i rosła, aż przecięła całe niebo od jednego końca do drugiego.

Dzieci na Ziemi spojrzały w górę i zobaczyły świecącą drogę z mlecznych kropelek. „Patrz, mamusiu, gwiazdy zrobiły most!” – szepnęły z zachwytem. Od tamtej nocy każde dziecko zasypiało spokojnie, wiedząc, że nad nimi płynie rzeka światła, która strzeże ich snów.

Zosia była szczęśliwa – nie była już samotna, bo wszystkie gwiazdy pomagały jej świecić. Razem stworzyły coś, co trwa do dziś: Drogę Mleczną, która przypomina, że nawet maleńkie światełka mogą stworzyć wielkie i piękne rzeczy.

Tej nocy, gdy spojrzysz w niebo i zobaczysz srebrzystą wstęgę, pomyśl o małej Zosi. Ona już śpi na swojej chmurce, otulona blaskiem przyjaciół. A ty? Zamknij oczy, wsłuchaj się w ciszę i płyń w krainę snów, bo nad tobą czuwa Droga Mleczna.