Ruda wiewiórka i święto dożynek

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szumiały złotem i czerwienią, mieszkała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała puszysty ogon i bystre oczka, a najbardziej na świecie lubiła zbierać orzechy. Pewnego dnia dowiedziała się, że w lesie odbędą się Dożynki – wielkie święto plonów.

Ruda bardzo się ucieszyła, bo Dożynki to czas podziękowań za wszystkie dary lasu. Postanowiła, że wraz z przyjaciółmi przygotuje coś wyjątkowego. Pobiegła do jeża Kolczatka i myszki Piszczki, by opowiedzieć im o swoim pomyśle.

– Będziemy mieli wieniec dożynkowy! – zawołała Ruda. – Zbierzemy najpiękniejsze kłosy, jagody i liście, aby ozdobić polanę. Kolczatek przytaknął, a Piszczka zatańczyła z radości.

Cały dzień pracowali razem. Ruda skakała po gałęziach, zbierając złociste kłosy. Kolczatek ostrożnie toczył pod sobą czerwone jarzębiny, a Piszczka przynosiła pachnące zioła. Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, polana wyglądała jak zaczarowana.

Nadszedł wieczór dożynek. Na polanie zapłonęły lampiony z dyń, a w powietrzu unosił się zapach pieczonych jabłek. Przyszły wszystkie leśne zwierzęta: sarny, borsuki, a nawet stare sowy. Ruda i jej przyjaciele pokazali swój wieniec – był tak piękny, że wszyscy klasnęli w łapki.

Potem tańczyli wokół wieńca, śpiewając wesołe piosenki. Ruda czuła, jak jej serce wypełnia ciepło. – Dziękujemy lesie za orzechy, jagody i chleb! – powiedziała głośno, a echo poniosło słowa w dal.

Gdy gwiazdy rozbłysły na niebie, święto dobiegło końca. Zwierzęta pożegnały się i poszły do swoich norek i gniazd. Ruda, Kolczatek i Piszczka usiedli na mchu, patrząc w rozgwieżdżone niebo.

– Było cudownie – szepnęła Piszczka. – Praca i wspólna radość smakują najlepiej. Ruda przytuliła przyjaciół i zamknęła oczy. Wkrótce wszystkie trzy zasnęły, a nad nimi cicho kołysały się gwiazdy, szepcząc: dobranoc, mała wiewiórko, dobranoc.