Bajka o domku, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na skraju małego miasteczka stał sobie mały, biały domek z niebieskimi okiennicami. Miał czerwony dach i mały komin, z którego czasem unosił się dym. Ale ten domek był smutny, bo czuł, że nie jest prawdziwym domem – stał pusty, nikt w nim nie mieszkał.

Pewnego dnia domek westchnął głęboko i pomyślał: „Może gdzieś indziej znajdę rodzinę, która będzie mnie kochać?”. I tak, choć był tylko domkiem, postanowił wyruszyć w podróż. Oderwał swoje fundamenty i zaczął iść – powolutku, jak to domek.

Po drodze spotkał wiewiórkę, która zbierała orzechy. „Dokąd idziesz, mały domku?” – zapytała. „Szukam swojego miejsca, gdzie ktoś będzie mnie potrzebował” – odpowiedział domek. Wiewiórka uśmiechnęła się: „Ja mam swoją dziuplę w starym dębie, ale chętnie bym ci pomogła. Może zatrzymaj się w lesie?”.

Domek poszedł więc do lasu. Stanął pod wielkim dębem, ale było mu tam ciemno i wilgotno. Ptaki śpiewały, ale domek tęsknił za ciepłem ludzkiego głosu. „To nie jest moje miejsce” – pomyślał i ruszył dalej.

Następnie trafił nad rzekę. Zobaczył rybaka, który mieszkał w małej łódce. „Hej, domku! Może chcesz zamieszkać nad wodą?” – zawołał rybak. Domek spróbował, ale fale pluskały o jego ściany, a w nocy było bardzo zimno. „Nie, dziękuję, potrzebuję spokoju i ciepła” – odpowiedział i poszedł dalej.

W końcu, po wielu dniach wędrówki, domek dotarł na polanę pełną kwiatów. Zobaczył małą dziewczynkę o imieniu Zosia, która siedziała na trawie i płakała. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał domek. „Bo nie mam swojego domku, w którym mogłabym się schować, kiedy jestem smutna” – odpowiedziała Zosia.

Domek uśmiechnął się ciepło. „Ja też nie mam rodziny. Może zamieszkasz u mnie?” – zaproponował. Zosia przytuliła się do jego ściany, a domek poczuł, jak wypełnia go radość. Od tego dnia Zosia i domek stali się najlepszymi przyjaciółmi. Dziewczynka przyniosła do środka kolorowe poduszki, a na parapecie postawiła doniczkę z bratkami.

Każdego wieczoru Zosia kładła się spać w swoim nowym łóżku, a domek otulał ją ciszą i spokojem. Przez okno wpadały gwiazdy, które migotały jak małe światełka. „Dziękuję, mały domku” – szepnęła Zosia. „Jesteś prawdziwym domem, bo jesteś ze mną”. I tak domek zrozumiał, że prawdziwy dom to nie tylko ściany i dach – to miejsce, gdzie ktoś na ciebie czeka i kocha.