Bajka o dobrym wilku

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał Wilk. Miał szarą sierść i wielkie, zielone oczy. Ale w przeciwieństwie do innych wilków, on nie lubił polować ani straszyć. Marzył tylko o tym, by mieć przyjaciół. Niestety, wszystkie zwierzęta uciekały na jego widok.

Pewnego ranka Wilk usłyszał cichutki płacz. Pod krzakiem malin siedział mały Zajączek. Miał zabandażowaną łapkę i smutne oczy. – Co ci się stało? – zapytał łagodnie Wilk. Zajączek drżał ze strachu, ale opowiedział, że skaleczył się w norkę i nie może wrócić do mamy.

Wilk nie zastanawiał się długo. Delikatnie wziął Zajączka na grzbiet i powoli ruszył przez las. Po drodze spotkali Srokę, która zobaczywszy wilka, zaczęła krzyczeć: – Ratunku! Wilk porywa zajączka! Na ten krzyk zbiegły się wszystkie zwierzęta.

Stanęły wokół Wilka, gotowe do obrony. – Oddaj Zajączka! – krzyknął Dzik. Ale wtedy mały Zajączek odezwał się cienkim głosikiem: – Nie! To dobry wilk! On mi pomaga! Zwierzęta spojrzały po sobie zdziwione. Wilk spokojnie opuścił Zajączka na ziemię.

Od tego dnia zwierzęta zaczęły patrzeć na Wilka inaczej. Kiedy Sarenka zgubiła się we mgle, Wilk pomógł jej znaleźć drogę do domu. Gdy Borsukowi zawaliła się nora, Wilk przyniósł gałęzie na nową chatkę. Każdego dnia robił coś dobrego.

Z czasem strach minął. Zwierzęta zrozumiały, że Wilk jest przyjazny i pomocny. Zaczęły go odwiedzać, przynosić jagody i grzyby. Wilk wreszcie miał przyjaciół. Czuł się szczęśliwy, bo mógł robić to, co kochał najbardziej – pomagać innym.

Pewnego wieczoru wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. Postanowiły zrobić Wilkowi niespodziankę. Przygotowały wielki kosz smakołyków i laurkę z napisem: „Dziękujemy, Dobry Wilku!”. Wilk wzruszył się tak bardzo, że z jego oczu popłynęły łzy szczęścia.

I tak oto w lesie zamieszkał najszczęśliwszy wilk pod słońcem. Każdego dnia budził się z uśmiechem, wiedząc, że ma wielu przyjaciół. A gdy zapadał zmrok, siadał na pagórku i patrzył w gwiazdy, które migotały mu na dobranoc.