Leśne urodziny Ziemi

— Bajka do czytania —

W lesie nad Błękitnym Stawem mieszkała wiewiórka Pola. Pewnego słonecznego poranka, gdy skakała po gałęziach, usłyszała cichutki szept. To wiatr powiedział jej, że właśnie nadchodzi wyjątkowy dzień – urodziny Ziemi.

Pola zeskoczyła z drzewa i pobiegła do swojej przyjaciółki, sójki Zosi. „Zosiu! Zosiu! Musimy coś wymyślić! Ziemia ma urodziny, a ona codziennie daje nam tyle pięknych rzeczy – zielone drzewa, czystą wodę i pyszne orzechy!” – zawołała podekscytowana. Sójka przytaknęła, machając skrzydłami. „Masz rację! Zróbmy jej prezent!” – odpowiedziała radośnie.

Postanowiły zwołać leśne spotkanie. Na polanie zebrały się zwierzęta: zając Kicek, bóbr Bartek, jeż Igiełka i wiele innych. „Kochamy naszą Ziemię. Chcemy, żeby była szczęśliwa. Co możemy jej podarować?” – zapytała Pola. Zając Kicek podniósł łapkę. „Może kwiaty?” – zaproponował. Bóbr Bartek chrząknął. „A może nową tamę?” – zażartował, ale wszyscy wiedzieli, że chodzi mu o coś innego.

Wtedy odezwała się mała biedronka Kropka: „Może zrobimy coś, co Ziemia lubi najbardziej? Czysty las i śpiew ptaków?”. Zwierzęta spojrzały po sobie. „Tak! Posprzątajmy las i posadźmy nowe drzewka!” – zawołała Pola. Wszystkim spodobał się ten pomysł. Każde z nich wzięło się do pracy. Zajączek Kicek zbierał suche gałęzie, bóbr Bartek pomagał sadzić małe dęby, a jeż Igiełka zamiatał liście.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, las lśnił czystością, a wokół unosił się zapach świeżej ziemi. Pola i Zosia postanowiły jeszcze ozdobić polanę kolorowymi wstążkami z mchu i płatków kwiatów. „Teraz wygląda jak prawdziwe urodziny!” – cieszyła się biedronka Kropka, robiąc salto w powietrzu.

Nagle zza chmur wyjrzało złote słońce, a na polanę spłynął ciepły promień. To Ziemia uśmiechała się do swoich małych przyjaciół. Zwierzęta poczuły, jakby ktoś pogłaskał je po głowach. „Dziękuję, że o mnie dbacie. Wasza miłość to najpiękniejszy prezent” – szepnął wiatr, niosąc słowa Ziemi przez cały las.

Pola, zmęczona, ale szczęśliwa, przytuliła się do starego dębu. Wokół panowała cisza, tylko świerszcze grały cichą kołysankę. Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać, jakby mówiły: „Dobranoc, mała wiewiórko. Jutro znów będzie piękny dzień”.

I tak, każdego dnia, Pola i jej przyjaciele pamiętają, że Ziemia to nasz wspólny dom. A kiedy nadchodzi wieczór, zamykają oczy i szepczą: „Dziękujemy Ci, Ziemio, za wszystko”.