Serduszkowy Kłopot Zosi

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domku na skraju lasu mieszkała Zosia – dziewczynka o wielkich, brązowych oczach i loczkach jak słoneczne promienie. Dziś był wyjątkowy dzień: Dzień Matki. Zosia bardzo chciała sprawić mamie radość, ale nie miała pieniędzy, by kupić jej prezent w sklepie.

Kiedy siedziała na schodkach i wzdychała, przyleciała sroka Kasia – zawsze pełna pomysłów i równie gadatliwa co błyszczące piórka. Kasia zaćwierkała wesoło: „Zosiu! W lesie rosną najpiękniejsze kwiaty – stokrotki, niezapominajki i dzwonki! Zerwiemy bukiet dla mamy!” Zosia uśmiechnęła się szeroko. Wzięła koszyk i pobiegła za sroką.

Pod starym dębem spotkały wiewiórkę Basię, która suszyła na słońcu orzechy i żołędzie. „Widziałam wasz pośpiech – pomogę! A do bukietu dodam kilka lśniących liści, które wyglądają jak złote serduszka” – zaproponowała, chowając w koszyku trzy starannie wybrane listki. Zosia dziękowała z radością.

Nagle Kasia poderwała się z gałęzi: „Słyszę szum strumyka! Tam rosną najpiękniejsze kwiaty!” Dziewczynka z przyjaciółkami biegiem dotarła na polanę, gdzie woda szemrała cichutko. Rzeczywiście – wokół rosły fioletowe dzwonki i białe stokrotki. Zosia ostrożnie zerwała kilka, starając się nie uszkodzić korzeni, by kwiaty mogły znów zakwitnąć.

Gdy koszyk był pełen, Zosia westchnęła: „Kwiaty zwiędną, liście wyschną… Czy mama na pewno się ucieszy?” Basia zastanowiła się, drapiąc się po łebku. „A może zrobimy jej coś, co zostanie na zawsze?” – zapytała tajemniczo. Sroka Kasia pokiwała dziobem i szepnęła Zosi do ucha swój plan.

Zosia poszła do domu, ale zamiast wręczyć bukiet od razu, schowała go w wazonie. Później usiadła przy stole, wzięła kredki i narysowała obrazek: mamę, siebie, wiewiórkę i srokę, a nad nimi wielkie, czerwone serce. Pod spodem napisała – jak umiała – „Mamo, kocham Cię”. Potem wzięła kwiaty i rysunek, i cichutko weszła do pokoju mamy.

Mama właśnie układała książki na półce. Gdy zobaczyła córeczkę z bukietem i obrazkiem, rozpromieniła się jak słońce w maju. „Zosiu! To najpiękniejszy prezent, jaki mogłam dostać” – powiedziała, przytulając córkę. „Bo to z serca, prawda?” – spytała Zosia. Mama skinęła głową, a Zosia poczuła ciepło bijące od jej uścisku.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Zosia leżała w łóżku. Mama usiadła obok, pogłaskała ją po włosach i szepnęła: „Dziękuję za dzisiejszy dzień. Był wyjątkowy.” Zosia zamknęła oczy. Czuła się szczęśliwa – wiedziała, że czasami najprostsze rzeczy dają najwięcej radości. Obok jej łóżka na stoliku leżał ten sam rysunek, a obok w wazonie kwitły polne kwiaty. Zosia ziewnęła cichutko, przytuliła maskotkę i zasnęła, wsłuchana w szum drzew za oknem.