Bajka o Dniu Lodów dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie słońce świeciło przez cały rok, mieszkała wiewiórka Kasia. Był właśnie Dzień Lodów – najsłodsze święto w całej okolicy. Każde zwierzątko miało przynieść coś pysznego, a Kasia postanowiła zrobić lody. Ale nie takie zwykłe – chciała, żeby były wyjątkowe, z kremowym mlekiem, słodkim miodem i chłodnym lodem.

Kasia wiedziała, że potrzebuje dobrego mleka. Pobiegła więc na łąkę, gdzie pasła się krowa Malwina. – Malwinko, czy mogę dostać trochę mleka na lody? – zapytała. Krowa uśmiechnęła się i powiedziała: – Oczywiście, ale pamiętaj, żeby się nim podzielić. Dała Kasi dzbanek świeżego mleka.

Następnie Kasia udała się do pszczół. W ulu, przy dźwiękach bzyczenia, królowa pszczół zapytała: – Czego potrzebujesz, mała wiewiórko? – Potrzebuję miodu, żeby lody były słodkie – odpowiedziała Kasia. Pszczoły chętnie dały jej słoiczek złotego miodu, prosząc tylko, by nie zapomniała o nich podczas świętowania.

Ostatni składnik był najtrudniejszy – lód. Kasia wyruszyła w daleką podróż na północ, gdzie mieszkał niedźwiedź polarny Borys. – Borysie, czy mógłbyś dać mi trochę lodu na Dzień Lodów? – spytała nieśmiało. Niedźwiedź roześmiał się grubym głosem: – Lodu mam pod dostatkiem, ale w zamian chcę spróbować twoich lodów! Kasia zgodziła się z radością.

Wróciła do domu z mlekiem, miodem i lodem. W dużym garnku wymieszała wszystko, a potem wstawiła do chłodnej piwnicy. Po kilku godzinach lody były gotowe – pachniały wanilią i miodem, a na wierzchu miały kolorowe posypki z jagód.

Na polanie zebrały się wszystkie zwierzęta: zające, sarenki, ptaszki i jeże. Kasia rozdała lody każdemu, kto chciał. Było pysznie i wesoło – wszyscy się uśmiechali, a Borys dostał swoją porcję i mruczał z zadowolenia. Kasia zrozumiała, że najważniejsze jest nie to, kto zrobił lody, ale że mogła się nimi podzielić.

Gdy słońce zaszło, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kasia usiadła na gałęzi swojego drzewa i patrzyła w niebo. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Wiatr delikatnie kołysał liśćmi, a gdzieś z daleka dobiegał szum strumyka. Kasia ziewnęła szeroko i pomyślała: „Jutro też będzie piękny dzień”. Zamknęła oczy, a gwiazdy cicho jej zaśpiewały dobranoc.