Gwiazdkowy Dinozaur

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, w zielonej dolinie pełnej paproci i wysokich drzew, mieszkał mały dinozaur o imieniu Dyzio. Dyzio był ślicznym, zielonym diplodokiem z długą szyją i ogonem, który czasem zawijał się wesoło w kółko. Lubił jeść liście, pluskać się w bajorku i gonić motyle, ale gdy tylko zachodziło słońce, robił się smutny i przestraszony. Bo Dyzio bał się ciemności.

Każdego wieczoru, gdy mama dinozaur kładła go do legowiska z miękkiego mchu, Dyzio mocno zamykał oczy i trząsł się pod liściastą kołderką. „Mamo, a jeśli w ciemności czai się coś strasznego?” – pytał cichutko. Mama uśmiechała się ciepło i głaskała go po długiej szyi. „Kochanie, ciemność to tylko przykrywka, pod którą kryją się najpiękniejsze tajemnice świata” – szeptała.

Pewnej nocy Dyzio nie mógł zasnąć. Wstał więc cichutko i wyjrzał z jaskini. Wokół panowała głęboka ciemność, ale gdzieś wysoko ujrzał maleńkie, migoczące światełka. „Co to takiego?” – pomyślał. Ostrożnie wyszedł na polanę i zadarł głowę do góry. Na niebie tańczyły setki maleńkich, błyszczących punktów. Nigdy wcześniej ich nie widział – zawsze zamykał oczy ze strachu, zanim zdążył spojrzeć w niebo.

Nagle obok niego cicho zaszeleściły paprocie. To była mała pterodaktyla o imieniu Lotka. „Cześć, Dyzio! Nie śpisz? Patrzysz na gwiazdy?” – zaćwierkała radośnie. „Gwiazdy? A co to takiego?” – zapytał zdziwiony Dyzio. Lotka zachichotała. „To takie małe słoneczka, które świecą dla nas w nocy. Każda z nich jest inna – jedna jest srebrna, druga złota, a jeszcze inne mrugają do nas jak oczy dobrych duchów.”

Dyzio usiadł wygodnie na mchu i razem z Lotką patrzył w górę. Nagle jedna z gwiazd spadła, rysując na niebie srebrną linię. „Ojej! To chyba gwiazda, która się przewróciła!” – zawołał Dyzio. Lotka wyjaśniła mu, że to spadająca gwiazda i że można pomyśleć życzenie. Dyzio zamknął oczy i pomyślał: „Chciałbym, żeby ciemność zawsze była taka piękna jak dzisiaj”. Gdy otworzył oczy, poczuł, że strach gdzieś uciekł.

Od tej nocy Dyzio już nie bał się ciemności. Każdego wieczoru przed snem wychodził na polanę i witał się z gwiazdami. Niektóre znał już po imieniu: błyszczącą Nazywał „Iskierką”, a tę największą „Świetlikiem”. Mama dinozaur widząc jego radość, przytulała go i mówiła: „Widzisz, synku? W mroku też można znaleźć światło”.

Dziś Dyzio jest najodważniejszym dinozaurem w całej dolinie. A gdy nadchodzi pora snu, sam prosi, żeby mama nie gasiła świeczki od razu – bo lubi jeszcze przez chwilę patrzeć w okno, gdzie gwiazdy mrugają do niego jak przyjaciele. Ciemność przestała być straszna – stała się wehikułem do krainy snów, w której wszystko jest możliwe.

Gdy już wszystkie gwiazdy ułożyły się do snu na niebie, Dyzio położył głowę na miękkim mchu, otulił się ogonem i zamknął oczy. Przez szparę w sklepieniu jaskini wpadała mu jedna jedyna, maleńka gwiazdka – jak lampka nocna, która obiecywała, że wszystko będzie dobrze. I tak Dyzio zasnął spokojnie, słysząc cichy szum wiatru i śpiew odległych koników polnych. Dobranoc, mały dinozaurze.