Bajka o latającym latawcu z Delhi

— Bajka do czytania —

W samym sercu Delhi, w małym domku z pomarańczowym dachem, mieszkała dziewczynka o imieniu Anika. Każdego wieczoru siadała na parapecie i patrzyła, jak niebo nad miastem zmienia kolor z błękitu na złoto, a potem na ciemny granat usiany gwiazdami. Jej największym skarbem był latawiec – podarunek od babci – z długim, kolorowym ogonem, który tańczył na wietrze.

Pewnego popołudnia, gdy wiatr z pustyni Thar delikatnie muskał dachy, Anika postanowiła puścić latawiec wyżej niż kiedykolwiek. Chłopiec z sąsiedztwa, Arun, pomógł jej rozwinąć sznurek. Latawiec wzniósł się nad zatłoczone ulice, nad stragany z przyprawami i nad starożytne mury Czerwonego Fortu. Nagle sznurek napiął się, a latawiec pociągnął Anikę za sobą jakby chciał jej coś pokazać.

Latawiec poprowadził ich do Ogrodu Lodi, gdzie między starymi drzewami rosły krzewy pełne kwiatów. Na jednym z nich siedział pawi o imieniu Prem, który miał pióra mieniące się wszystkimi kolorami tęczy. „Witajcie w moim ogrodzie” – powiedział Prem. „Widzę, że twój latawiec jest wyjątkowy. Czy wiesz, że każdy kolor na jego ogonie opowiada historię?”

Anika spojrzała na latawiec i rzeczywiście: czerwony pasek przypominał o porannych modlitwach, żółty o słońcu nad Jamuną, a zielony o drzewach mango w parku. „Twój latawiec to mapa Delhi” – zaśmiał się Arun. Prem skinął głową i zaprosił ich na spacer po ogrodzie. Pokazał im ukryte fontanny, gdzie żółwie wygrzewały się na kamieniach, i mały stragan z herbatą, skąd unosił się zapach imbiru i kardamonu.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Prem zaprowadził ich na wzgórze, skąd widać było całe Delhi. Miasto lśniło jak skarbnica złotych świateł. „Pamiętajcie” – rzekł paw – „nawet w największym mieście pełnym ludzi i hałasu można znaleźć ciszę i piękno. Wystarczy spojrzeć w górę na latawiec lub w dół na kwiaty w ogrodzie”.

Anika i Arun podziękowali Premowi i wrócili do domu, prowadzeni przez latawiec, który teraz świecił w blasku zachodzącego słońca. Kiedy Anika weszła do swojego pokoju, poczuła zmęczenie, ale też spokój. Zwinęła latawiec i położyła go obok łóżka. Przez okno widać było pierwszą gwiazdę na niebie.

„Dobranoc, Delhii” – szepnęła Anika, zamykając oczy. Wiatr za oknem cichutko nucił melodię, a gwiazdy migotały jak małe latarnie. Sen przyszedł lekko, jak piórko z ogona pawia.

Rodzicu, te trzy pytania pomogą Ci sprawdzić, czy dziecko zapamiętało bajkę: