Czerwony skarb Tomka

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał chłopiec o imieniu Tomek. Jego ulubionym kolorem był czerwony – czerwone były jego klocki, czerwona piłka, a nawet czerwona szczoteczka do zębów. Pewnego dnia babcia przyniosła mu prezent: mięciutki, czerwony szalik, który sama zrobiła na drutach.

Tomek był zachwycony. Szalik był tak piękny i ciepły, że chłopiec od razu chciał go założyć. Ale potem pomyślał: „A jeśli go pobrudzę? Albo zgubię?”. Schował szalik do szuflady i postanowił nosić go tylko w domu.

Następnego dnia Tomek wybrał się na spacer do lasu. Po drodze spotkał małą wiewiórkę, która smutno siedziała pod drzewem. „Co się stało?” – zapytał Tomek. „Zgubiłam wszystkie orzeszki, które zbierałam na zimę” – odpowiedziała wiewiórka ze łzami w oczach.

Tomek spojrzał na swój czerwony szalik. Był taki miękki i duży. „Mam pomysł!” – zawołał. Rozłożył szalik na ziemi, a wiewiórka zaczęła zbierać do niego orzeszki, które znalazła pod liśćmi. Szalik zamienił się w woreczek pełen skarbów. Wiewiórka uśmiechnęła się szeroko.

Idąc dalej, Tomek spotkał zajączka, który drżał z zimna. „Zmarzłem, bo zgubiłem swoją czapkę” – powiedział zajączek. Tomek bez wahania owinął go swoim szalikiem. Zajączek od razu się rozgrzał i podskoczył radośnie. „Dziękuję!” – zawołał.

Pod wieczór Tomek wrócił do domu. Szalik był już trochę brudny i poplamiony jagodami, ale chłopiec czuł się dziwnie szczęśliwy. Babcia zobaczyła jego uśmiech i zapytała: „Co się stało, Tomku?”. Opowiedział jej o wiewiórce i zajączku. Babcia przytuliła go i powiedziała: „Najważniejsze, że pomogłeś. Szalik można wyprać, ale dobro, które zrobiłeś, zostanie w sercach na zawsze”.

Tego wieczoru Tomek położył się do łóżka. Przez okno widział czerwone niebo po zachodzie słońca, a na nim pierwszą gwiazdkę. Szalik wisiał na krześle, czysty i gotowy na kolejny dzień. Chłopiec zamknął oczy, czując w sercu ciepło, które nie pochodziło od wełny, ale od przyjaźni.

Cicho, cichutko – gwiazdy mrugały do Tomka, a on już prawie spał. Wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc, a czerwony szalik będzie mu w tym towarzyszył. Dobranoc, Tomku – szepnął wiatr. Dobranoc.