Czarownica i zaczarowany uśmiech

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju wielkiego lasu mieszkała czarownica Miłka. Miała długi, siwy nos i kapelusz z dużym rondem, ale serce miała pełne smutku. Każdego dnia warzyła zioła i mieszała tajemnicze eliksiry, ale nikt nie chciał być jej przyjacielem.

Miłka bardzo się cieszyła ze swoich magicznych umiejętności. Potrafiła zamienić żabę w motyla, a deszczową chmurę w kolorowe pianki. Jednak smuciło ją to, że wszystkie leśne zwierzęta uciekały, gdy tylko zbliżała się do strumienia.

Pewnego dnia spotkała małego zajączka, który utknął łapką w pułapce. Zajączek drżał ze strachu, spodziewając się, że czarownica zrobi mu krzywdę. Miłka jednak ostrożnie wyciągnęła go z opresji i zawiązała mu chusteczkę na skaleczonej łapce.

Zajączek spojrzał na nią zdziwiony. „Dziękuję” – wyszeptał nieśmiało. „Myślałem, że chcesz mnie zamienić w kamień”. Miłka pokiwała głową ze smutkiem. „Nie mam przyjaciół, bo wszyscy się mnie boją. Ale ja bardzo chciałabym mieć kogoś, z kim mogłabym dzielić się swoimi czarami” – westchnęła.

Zając, któremu pomogła, postanowił dać jej szansę. Zaprowadził ją do swojej nory, gdzie czekała reszta leśnej rodziny. Na początku zwierzęta były nieufne, ale Miłka wyczarowała z mgły miękkie poduszki i słodkie jagody na poczęstunek.

Od tamtego dnia Miłka codziennie odwiedzała swoich nowych przyjaciół. Uczyła je robić z mgły balony, a z rosy malować tęcze na liściach. Leśne zwierzęta odkryły, że magia nie jest straszna, gdy płynie z dobrego serca. Z czasem dołączały do nich kolejne istoty.

Najbardziej jednak Miłka polubiła małego jeżyka Kolczatka, który zawsze siadał obok niej i słuchał opowieści o dalekich krainach. Kolczatek marzył, by nauczyć się latać, więc Miłka pokazała mu, jak z pomocą dmuchawca unosić się nad ziemią.

Pewnego wieczoru zwierzęta poprosiły Miłkę, by pokazała im swój najpiękniejszy czar. Czarownica zamknęła oczy, uśmiechnęła się ciepło i sprawiła, że całe niebo nad lasem rozbłysło gwiazdami w odcieniach fioletu i różu. „To magia serca” – powiedziała cicho.

Od tego dnia czarownica Miłka nie była już samotna. Zrozumiała, że prawdziwa magia nie polega na rzucaniu zaklęć, ale na dzieleniu się dobrem i uśmiechem. A najlepszym czarem, jaki potrafiła rzucić, był szczery uśmiech, który rozjaśniał każdy dzień.