Cyferkowa Przygoda Kredki Zosi

— Bajka do czytania —

W kolorowym pokoju Zosi mieszkała mała, żółta kredka. Kredka bardzo chciała nauczyć się liczyć, ale gdy widziała cyferki, robiła jej się kręcona główka. "Ojej, one są takie dziwne" – myślała i chowała się do piórnika.

Pewnego dnia na biurku pojawił się list od Cyferkowej Wróżki. „Droga Kredko – napisała Wróżka – cyferki są jak przyjaciele. Każda ma swój kształt i historię. Jeśli chcesz je poznać, wystarczy, że spojrzysz na nie z uśmiechem.”

Kredka wyjęła pierwszy papier. Na środku stała cyfra 1 jak smukła świeczka. Obok narysowana była jedna jagódka. „O! – powiedziała Kredka – Jeden to samotna jagódka. Jestem sama, ale to w porządku.” Zrobiła kropkę na papierze.

Potem pojawiły się dwie małe stópki – to cyfra 2. Obok wisiały dwie wisienki. „Dwa to para, jak moje przyjaciółki – pisaki” – ucieszyła się Kredka. I namalowała dwie czerwone wisienki.

Cyfra 3 wyglądała jak mały wężyk, który zwinął się dwa razy. Obok leżały trzy maliny. „Trzy – szepnęła Kredka – to tyle, ile kropek na biedronce.” Ostrożnie dorysowała trzy kropki na liściu.

Cyfra 4 przypominała chorągiewkę na wietrze. Obok stały cztery grzyby. „Cztery – powiedziała Kredka – to tyle, ile nóżek ma stół w mojej kuchni.” I narysowała cztery małe grzybki.

Na końcu pojawiła się cyfra 5 – wyglądała jak małe kieszonki na brzuszku. Obok leżało pięć truskawek. „Pięć – westchnęła Kredka – to tyle, ile płatków ma kwiatek Zosi.” Dorysowała pięć małych kropek wokoło.

Kredka uśmiechnęła się szeroko. Nauczyła się liczyć do pięciu! Każda cyferka była jak mały przyjaciel, a liczenie stało się zabawą. Teraz co wieczór Zosia i Kredka liczyły gwiazdy na niebie: jedna, dwie, trzy, cztery, pięć... i zawsze po piątej Kredka zasypiała spokojnie.