Ciuchcia Tupuś i wielkie serce

— Bajka do czytania —

W małej lokomotywowni mieszkała ciuchcia o imieniu Tupuś. Była mała, niebieska i miała błyszczące kółka, które uwielbiały turkotać po szynach. Każdego ranka Tupuś brał na hol kilka wagoników i ruszał w trasę do pobliskiego miasteczka.

Pewnego dnia maszynista powiedział: „Tupusiu, dziś musimy bardzo szybko dostarczyć paczki. Na stacji czekają na nie dzieci z okolicznych wiosek.” Tupuś z entuzjazmem wypuścił kłęby pary i ruszył z piskiem kół. Czuł się ważny i dumny.

Niedaleko za zakrętem Tupuś zauważył na torach małego zajączka. Zając tulił do siebie marchewkę i trząsł się ze strachu. „Nie mogę się zatrzymać, muszę jechać szybko!” – pomyślał Tupuś. Ale potem spojrzał na przerażone zwierzątko i zwolnił.

Zatrzymał się tuż przed zajączkiem i zapytał: „Co się stało, mały? Czy potrzebujesz pomocy?” Zając powiedział, że zgubił drogę do swojej norki. Tupuś uśmiechnął się, otworzył drzwi i zaprosił zajączka do środka. „Pomogę ci, ale najpierw zawieziemy paczki.”

Ruszyli dalej. Po chwili Tupuś usłyszał głośne bzyczenie. To pszczółka utknęła w kałuży. Tupuś delikatnie nabrał trochę wody i pomógł pszczółce wyjść na suchy liść. „Dziękuję, jesteś bardzo miły” – zabrzęczała pszczółka i odleciała.

W końcu Tupuś dotarł do mostu, który był uszkodzony. Na drodze leżała wielka skała. „Jak teraz przejadę?” – zmartwił się. Wtedy zając i pszczółka zawołali inne zwierzęta z lasu. Razem przesunęli skałę, a Tupuś mógł jechać dalej.

Kiedy dotarł do stacji, dzieci już spały, ale paczki zostały dostarczone. Maszynista pogłaskał Tupusia po dachu i powiedział: „Choć się spóźniłeś, zrobiłeś coś ważniejszego – pomogłeś przyjaciołom.” Tupuś poczuł ciepło w silniku.

Wieczorem Tupuś wrócił do swojej lokomotywowni. Na niebie świeciły gwiazdy, a wokół panowała cisza. Zamknął oczy i westchnął szczęśliwy. „Dobranoc, Tupusiu” – szepnął wiatr, a ciuchcia zasnęła spokojnie pod kołdrą gwiazd.