Bajka o małej ciuchci, która uczyła się czekać

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej stacyjce pod chmurką, mieszkała mała niebieska ciuchcia o imieniu Tuktuk. Miała okrągłe, wesołe oczy i lubiła pędzić po torach, gwiżdżąc wesoło: „Tu-tu-tu!”

Każdego ranka Tuktuk budziła się z pierwszym promykiem słońca i od razu chciała jechać. „Dziś pojadę najszybciej na świecie!” – mówiła do swojej mamy, dużej czerwonej lokomotywy.

Pewnego dnia, gdy Tuktuk już miała ruszyć, zobaczyła małego jeżyka, który stał na torach. Jeżyk był smutny i trzymał w łapkach mały listek. Tuktuk zatrzymała się tuż przed nim. „Dlaczego nie uciekasz?” – zapytała zdziwiona.

Jeżyk westchnął: „Zgubiłem drogę do domu. Mój domek jest za wielkim mostem, ale boję się iść sam.” Tuktuk popatrzyła na tory. Bardzo chciała jechać dalej, ale zobaczyła, jak jeżykowi drżą kolanka.

„Wsiadaj na mój dach, jeżyku” – powiedziała cicho. „Podwiozę cię do mostu, a potem poczekam, aż będziesz bezpieczny.” Jeżyk uśmiechnął się i wdrapał na górę. Tuktuk ruszyła powoli, by nie zgubić swojego małego pasażera.

Gdy dojechali do mostu, jeżyk zeskoczył i podziękował. „Dziękuję, ciuchciu! Jesteś bardzo dobra!” Tuktuk poczuła w sercu ciepło. „Nie ma sprawy, jeżyku. Czasem warto się zatrzymać, by pomóc.”

Tego dnia Tuktuk nie pojechała najszybciej, ale wróciła do stacji z uśmiechem. Mama pogłaskała ją po kominie. „Jesteś dzielna, córeczko. Czekanie też jest ważne.” Tuktuk zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc szum gwiazd.

A gdy zapadła noc, mała ciuchcia Tuktuk spała cichutko, a nad nią świeciły miliony gwiazdek. „Tu-tu... dobranoc” – szepnęła we śnie. I wszyscy wokół też zasnęli, bo wiedzieli, że jutro znów będą mogli pomagać.