Bajka o ciuchci, która chciała być wyjątkowa

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce na skraju lasu mieszkała niepozorna ciuchcia o imieniu Tusia. Była najmniejsza ze wszystkich pociągów, a jej błękitny kolor wyróżniał się wśród szarych, poważnych lokomotyw. Każdego ranka z westchnieniem patrzyła, jak wielkie ekspresy mkną po głównych torach, podczas gdy ona woziła tylko kilka wagoników po krótkiej trasie do lasu i z powrotem.

Pewnego dnia Tusia postanowiła, że musi coś zmienić. 'Chcę być ważna i potrzebna jak te wielkie pociągi!' - powiedziała do siebie. Wyruszyła więc w podróż do warsztatu, gdzie poprosiła mechanika o nowy, błyszczący silnik. 'Nie wiem, mała' - zastanawiał się mechanik - 'twój silnik jest idealny do twojej trasy'. Ale Tusia uparła się i w końcu dostała nowy, większy silnik.

Z dumą ruszyła w drogę, ale szybko okazało się, że nowy silnik jest zbyt mocny dla jej małych wagoników. Na zakrętach wagoniki się przewracały, a na podjazdach Tusia traciła moc. Była zmęczona i smutna, bo zamiast lepiej, jeździła jeszcze gorzej niż wcześniej.

Następnego dnia Tusia poszła do malarni. 'Proszę pomalować mnie na czerwono, jak najszybsze ekspresy!' - zawołała. Gdy wyjechała z warsztatu lśniąca czerwienią, wszyscy się na nią gapili. Ale okazało się, że nowa farba jest zbyt ciężka i Tusia ledwo ciągnęła swoje wagoniki.

Wieczorem, zmartwiona Tusia stała na bocznym torze. Nagle usłyszała cichy płacz. To mały jeżyk zgubił się w pobliżu torów. 'Pomóż mi, ciuchciu!' - prosił. Tusia natychmiast zaproponowała, że zawiezie go do lasu. Dzięki swojemu małemu rozmiarowi mogła podjechać bardzo blisko do zagajnika, gdzie mieszkała rodzina jeżyka.

Po powrocie na stację Tusia zobaczyła grupę dzieci czekających na nią. 'Jesteśmy tu dla ciebie, Tusiu!' - wołały. 'Lubimy jeździć twoją małą ciuchcią do lasu, bo możesz zatrzymywać się w najpiękniejszych miejscach, gdzie duże pociągi nie dojadą!'. Tusia poczuła dziwne ciepło w swoim małym kominie.

Następnego ranka Tusia wróciła do warsztatu i poprosiła o swój stary, niebieski kolor i mały silniczek. 'Teraz rozumiem' - mówiła - 'nie muszę być taka jak inne pociągi. Jestem wyjątkowa właśnie taka, jaka jestem!'. Mechanik uśmiechnął się i spełnił jej prośbę.

Od tego dnia Tusia z radością woziła dzieci na wycieczki do lasu, pomagała zwierzętom i zawsze znajdowała czas, by zatrzymać się na małych stacyjkach, gdzie duże pociągi nawet nie zwalniały. Jej błękitny kolor stał się znakiem rozpoznawczym, a mieszkańcy mówili: 'To nasza wyjątkowa ciuchcia!'.