Mała ciężarówka Kicia i wielka pomoc

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie wszystkie domki były z cegiełek, a ulice lśniły jak wstążki, mieszkała mała ciężarówka o imieniu Kicia. Kicia była żółta jak słoneczko i miała okrągłe, błyszczące reflektory, które mrugały wesoło.

Kicia uwielbiała jeździć po miasteczku i rozwozić różne rzeczy – czasem jabłka, czasem klocki, a czasem pluszowe misie. Ale najbardziej na świecie chciała być najszybszą ciężarówką. „Jadę, jadę, pędzę jak wiatr!” – nuciła sobie, gdy mknęła przez ulice.

Pewnego dnia, gdy Kicia pędziła w stronę sklepu z zabawkami, zobaczyła małego, czerwonego traktorka, który stał na poboczu i smutno opuszczał swoje kółka. „Co się stało?” – zapytała Kicia, zwalniając. „Mam przebitą oponę i nie mogę dowieźć siana do stajni” – odpowiedział traktorek.

Kicia pomyślała chwilę. Chciała być najszybsza, ale widziała, że traktorek potrzebuje pomocy. „Nie martw się, pomogę ci!” – powiedziała i podjechała blisko. Wyjęła ze swojej skrzyni zapasowe kółko i pomogła traktorkowi je założyć. Traktorek uśmiechnął się szeroko: „Dziękuję, Kicio! Jesteś bardzo miła!”

Kicia pojechała dalej, ale teraz nie śpieszyła się tak bardzo. Po drodze spotkała wywrotkę, która sypała piasek obok drogi. „Potrzebujesz pomocy?” – zapytała. „Tak, chciałbym, żeby piasek trafił na plac zabaw, ale mam za dużo” – odpowiedziała wywrotka. Kicia otworzyła swoją skrzynię i zabrała część piasku, a potem razem zawiozły go na plac, gdzie dzieci mogły budować zamki.

Kiedy słońce zaczęło chować się za chmurkami, Kicia wróciła do swojego garażu. Czuła się zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. „Dziś nie byłam najszybsza” – pomyślała – „ale pomogłam przyjaciołom. To chyba ważniejsze niż bycie pierwszą.”

Następnego dnia wszystkie pojazdy w miasteczku chciały się bawić z Kicią. Traktorek, wywrotka i inne ciężarówki ustawiły się w rządku i razem jeździły po ulicach, śmiejąc się i trąbiąc. Kicia zrozumiała, że prawdziwa siła tkwi w pomaganiu innym, a nie w samotnym pędzie.

Gdy zapadł wieczór, Kicia położyła się w swoim ciepłym garażu. Przez okno widziała migoczące gwiazdy, które wyglądały jak małe reflektorki. Zamknęła swoje wielkie oczy i szepnęła: „Dobranoc, miasteczko. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnęła spokojnie, otulona ciszą nocy.