Bajka o chorym misiu dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym gaju, gdzie drzewa szeptały cicho do siebie, mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Miał mięciutkie, brązowe futerko i zawsze uśmiechniętą buzię. Ale dziś coś było nie tak – Tuliś obudził się z ciężkim noskiem i gorącym czołem. Nie miał ochoty na zabawę, ani nawet na ulubione jagody.

Mama Misia pogłaskała go po łapce i powiedziała: – Tulisiu, chyba złapałeś katar. Musisz odpoczywać. Ale Tuliś był smutny, bo nie lubił leżeć w łóżku. Wolał biegać po łące i zbierać szyszki.

Po chwili do nory zapukała wiewiórka Kicia. – Tulisiu, przyniosłam ci orzeszki! – zawołała. – Są pyszne i dodadzą ci sił. Tuliś pokręcił głową. – Nie jestem głodny – wyszeptał. Kicia zmartwiła się i położyła orzeszki na poduszce.

Potem przyszedł zając Stefan z marchewką, a za nim sowa Mądrala z kubkiem ciepłego mleka z miodem. – Wypij, maleńki – powiedziała sowa. – Miód leczy gardziołko. Tuliś spróbował i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po brzuszku. Uśmiechnął się słabo.

Przyjaciele usiedli wokół łóżka. Kicia opowiadała śmieszne historie o tym, jak zgubiła orzeszek w trawie, a Stefan pokazywał, jak skacze na jednej nodze. Tuliś zaczął się cicho śmiać. Nagle poczuł, że nos mu mniej cieknie, a głowa nie jest już taka ciężka.

Mama Misia przyniosła kocyk i otuliła go mocno. – Widzisz, Tulisiu, czasem najlepszym lekarstwem jest obecność przyjaciół – szepnęła. Tuliś zamknął oczy i poczuł, jak ciepłe myśli otulają go jak miękki kocyk.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Tuliś był już prawie zdrowy. – Dziękuję wam – powiedział do przyjaciół. – Jutro znów pobiegamy razem. Ale teraz pora spać. Ziewnął szeroko, a mama pogłaskała go po głowie.

W nocy, gdy księżyc świecił srebrzyście, Tuliś spał spokojnie, a w jego śnie tańczyły jagody i orzeszki. Wiedział, że nawet gdy jest chory, nie jest sam. I to było najpiękniejsze uczucie na świecie.