Kotek Płomyk choruje

— Bajka do czytania —

Pewnego ranka mały kotek Płomyk obudził się z ciężką główką. Kichał, miał zatkany nosek i oczy mu się kleiły. Wszystko wydawało się szare i smutne, nawet ulubione mleko nie smakowało tak jak zwykle.

Płomyk leżał zwinięty w kłębek na swoim miękkim kocyku. Nagle usłyszał pukanie do okna. To była wiewiórka Ruda, jego najlepsza przyjaciółka. – Płomyku, chodź pobawić się w chowanego! – zawołała wesoło. Ale Płomyk tylko pokręcił głową i znowu kichnął.

Ruda wsunęła się przez okno i dotknęła jego łapką czoła. – Jesteś gorący jak piecyk! – zmartwiła się. Wyjęła z torebki orzeszki, które przyniosła na przekąskę. – Może zjesz? – zapytała. Płomyk spróbował, ale orzeszek wydawał się suchy i bez smaku.

Po chwili przyszedł też piesek Burek. Machał ogonem i merdał tak mocno, że aż kurz się unosił. – Wstawaj, pokażę ci nową sztuczkę! – szczekał. Lecz Płomyk zamknął oczy i cicho mruknął: – Nie mam siły… Burek usiadł obok i położył mu łapę na plecach.

Wtedy zza framugi wyjrzała mądra sowa Zosia. Przyleciała z lasu, bo usłyszała, że Płomyk nie wychodzi z domku. – Kochani – powiedziała łagodnie – Płomyk potrzebuje odpoczynku. Ciepłe mleko, miły kocyk i spokojna głowa to najlepsze lekarstwo.

Mama Płomyka właśnie wróciła ze spiżarni. Uśmiechnęła się do przyjaciół i powiedziała: – Dziękuję, że jesteście. Teraz zajmę się nim. Przyniosła kubek ciepłego mleka, pogłaskała Płomyka po głowie i otuliła go w kocyk. Płomyk poczuł, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele.

Przyjaciele usiedli cichutko w kącie. Ruda poprawiła poduszkę, Burek merdał ogonem, a sowa Zosia nuciła kołysankę. Płomyk przestał kichać. Jego oddech stał się równy i spokojny. Czuł, jak miłość przyjaciół i mamy go otula jak najdelikatniejszy kocyk.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Płomykowi zrobiło się ciepło na serduszku. Zamknął oczka i zasnął, a księżyc głaskał go po futerku. Wszystko wokół ucichło, tylko od czasu do czasu słychać było ciche mruczenie małego kociego brzuszka. Dobranoc, mały Płomyku.