Kamyczek i jego skarb

— Bajka do czytania —

Mały Kamyczek mieszkał w domku na skraju łąki. Każdego dnia bawił się swoimi klockami i pluszowym misiem, ale najbardziej lubił patrzeć, jak słońce chowa się za pagórkiem.

Pewnego popołudnia Kamyczek zobaczył, że jego przyjaciółka Pszczółka Zuzia smutno siedzi na kwiatku. „Co się stało?” – zapytał Kamyczek. Zuzia westchnęła: „Zgubiłam mój mały pyłek, który zbierałam cały ranek.”

Kamyczek pomyślał chwilę. „Mam pomysł! Możesz wziąć jeden z moich kolorowych kamyków. Będzie ci przypominał o dzisiejszej przygodzie.” Pszczółka uśmiechnęła się i wybrała błyszczący niebieski kamyczek.

Potem Kamyczek pobiegł do ogródka, gdzie bawił się Jeżyk Igiełka. Igiełka próbował ułożyć liście w stosik, ale wiatr je rozrzucał. „Pomogę ci!” – zawołał Kamyczek i razem zebrali wszystkie liście pod krzakiem.

Wieczorem mama Kamyczka zapytała: „Jak minął ci dzień, synku?” Chłopiec opowiedział o Pszczółce i Jeżyku. Mama pogłaskała go po głowie: „Widzisz, największym skarbem nie są klocki ani misie, ale to, że potrafisz sprawić radość innym.”

Kamyczek spojrzał w okno. Na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. Poczuł się taki szczęśliwy, że jego serduszko biło równo i ciepło. „Jutro też komuś pomogę” – szepnął do misia.

Mama otuliła go kołderką i zaśpiewała cichą piosenkę o gwiazdach. Kamyczek zamknął oczy i widział uśmiechniętą Pszczółkę i Jeżyka. Wokół zrobiło się cicho i spokojnie.

Mały Kamyczek zasnął, a gwiazdy na niebie mrugały do niego: „Dobranoc, dzielny chłopczyku. Jutro znów będziesz siał radość.”