Kacperek, który pływał w tęczy

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i lilii wodnych, wykluło się pewnego wiosennego poranka kaczątko. Nazywało się Kacperek. Od razu było widać, że różni się od swoich braci i sióstr – jego dzióbek był lekko krzywy, a na prawym skrzydle miał małą, białą plamkę. Reszta kaczątek miała idealnie gładkie piórka i proste dzioby. „Jakiś ty niezgrabny” – kwakały, odwracając się od niego.

Kacperek bardzo się smucił. Każdego dnia patrzył, jak jego rodzeństwo pluska się wesoło, nurkuje i łapie chruściki, a on zawsze zostawał z tyłu. Gdy próbował pływać, często przewracał się na bok. Wszyscy się z niego śmiali. „Nie nadajesz się do kaczego stawu” – powiedziała mu kiedyś najstarsza siostra. Kacperek poczuł, jakby ktoś wrzucił mu do brzucha kamyk.

Pewnego dnia, gdy siedział samotnie na kamieniu, nad staw przyleciał stary bocian. „Czemu tak siedzisz, mały?” – zapytał. Kacperek opowiedział mu o swoim smutku. Bocian pokiwał głową. „Widzisz tę plamkę na swoim skrzydle? To nie jest wada. To znak, że masz w sobie coś wyjątkowego. Ale najpierw musisz przestać się porównywać do innych” – powiedział i odleciał.

Kacperek długo myślał o słowach bociana. Postanowił spróbować czegoś nowego. Zaczął pływać bardziej miękko, nie tak gwałtownie jak inne kaczki. Zauważył, że jego krzywy dzióbek świetnie nadaje się do wyławiania małych żabek z trudno dostępnych zakamarków. A biała plamka na skrzydle odbijała światło słoneczne, tworząc małą tęczę na wodzie. „Ojej, jak pięknie!” – zawołała mała rybka, która pierwszy raz widziała coś takiego.

Wkrótce inne zwierzęta nad stawem zaczęły dostrzegać jego dar. Kacperek pokazał żabkom, jak bezpiecznie przepłynąć przez zarośla, bo jego krzywy dzióbek wyczuwał podwodne przeszkody. Nauczył małe gąski tańca na wodzie, a jego plamka mieniła się kolorami. Kaczki, które wcześniej się z niego śmiały, teraz pływały za nim, chcąc zobaczyć tęczę. „Kacperek, jaki ty jesteś wyjątkowy!” – mówiły.

Kacperek przestał się smucić. Zrozumiał, że nie musi być taki sam jak wszyscy. Jego inność stała się jego największym skarbem. Każdego dnia pływał po stawie, zostawiając za sobą małe tęcze, a wszystkie stworzenia dziękowały mu za radość, którą wnosił do ich życia.

Kiedy zapadł wieczór, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kacperek położył się na liściu nenufaru. Patrzył w niebo, czując ciepło w sercu. Wokół panowała cisza, tylko woda delikatnie pluskała. „Jestem właśnie taki, jaki powinienem być” – szepnął i zamknął oczy. I wtedy, w bladym świetle księżyca, jego biała plamka zamigotała niczym mała gwiazda. Dobranoc, Kacperku. Dobranoc, mała tęczo.