Bajka o małym Ptaszorku

— Bajka do czytania —

W zielonym lesie, nad małym strumykiem, mieszkała sobie Pani Kos. Każdego ranka siadała na gałęzi klonu i śpiewała najpiękniej, jak potrafiła. Pewnego dnia, w jej gniazdku pojawiły się cztery jajka. Trzy były gładkie i szare, a czwarte – duże, zielonkawe i w ciapki. Pani Kos ogrzewała je wszystkie jednakowo, bo każde jajko było dla niej ważne.

Gdy nadszedł czas wyklucia, z trzech szarych jaj wyskoczyły małe, puszyste kosy. Ćwierkały radośnie i otwierały dziobki po jedzenie. Z czwartego jajka też ktoś się wykluł – ale był zupełnie inny! Miał krótki, żółty dziobek, brązowe piórka i duże, okrągłe oczy. Bracia i siostry patrzyli na niego zdziwieni. – Kim jesteś? – zapytał najstarszy kosek. – Nie wiem – odpowiedział mały ptaszek. – Ale chcę się bawić!

Niestety, inne ptaszki nie chciały się z nim bawić. – Jesteś za brzydki – powiedział wróbelek z pobliskiego krzaka. – Masz za krótkie skrzydła. Mały ptaszek spuścił głowę i odszedł w stronę stawu. Usiadł na kamieniu i patrzył w wodę. – Dlaczego jestem inny? – szepnął smutno.

Nagle nad staw przyleciała stara Mądra Sowa, która mieszkała w dziupli starego dębu. – Widzę, że jesteś smutny – powiedziała łagodnie. – Opowiedz mi, co się stało. Ptaszek opowiedział o swoim wyglądzie i o tym, że nikt nie chce się z nim bawić. Sowa uśmiechnęła się pod wąsem. – Kochanie, każdy ptak jest inny. Twój dziobek jest idealny do wyławiania małych rybek, a twoje piórka chronią cię przed zimnem. Jesteś wyjątkowy, taki, jaki jesteś.

Ptaszek podniósł głowę. – Naprawdę? – zapytał z nadzieją. – Naprawdę – odparła Sowa. – A wiesz, że niedaleko stąd jest małe jeziorko, gdzie mieszkają ptaki podobne do ciebie? Nazywają się perkozy. Może chciałbyś je poznać?

Ptaszek poleciał nad jeziorko. Tam zobaczył kilka ptaków o brązowych piórkach i krótkich dziobkach. Jeden z nich podpłynął do niego. – Cześć! Jesteś nowy? – zapytał. – Tak – odpowiedział nieśmiało ptaszek. – Szukam przyjaciół. – To świetnie! – zawołał perkoz. – Chodź, nauczymy cię nurkować! I tak ptaszek spędził resztę dnia, śmiejąc się i pluskając w wodzie.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, ptaszek wrócił do swojego gniazdka. Pani Kos przytuliła go skrzydłem. – Widzę, że znalazłeś przyjaciół – powiedziała ciepło. – Tak – odparł ptaszek. – I już wiem, że nie muszę być taki sam jak wszyscy. Ważne, żeby być sobą. Pani Kos uśmiechnęła się, a ptaszek wtulił się w piórka i zasnął spokojnie, słysząc szum strumyka i cichy śpiew świerszczy.