Bajka o niezwykłym kaczątku

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród zielonych sitowia, wykluły się kacze jajka. Największe z nich pękło jako ostatnie. Ze środka wygramoliło się maleństwo, które wcale nie wyglądało jak inne kaczuszki. Miał szare piórka, długą szyję i wielkie, nieśmiałe oczy.

Od samego początku małe kaczątko czuło, że jest inne. Gdy rodzeństwo pluskało się wesoło w stawie, ono wolało obserwować ważki i słuchać szumu trzcin. Inne kaczątka często się z niego śmiały. – Popatrzcie, jaki on dziwny! – mówiły, machając skrzydełkami.

Kaczątko bardzo się smuciło. Pewnego dnia postanowiło opuścić staw i poszukać miejsca, gdzie będzie mogło być sobą. Szło przez łąkę, aż dotarło do zagrody pełnej gdakających kur. Kury spojrzały na niego z góry. – Jesteś za duży i za cichy – powiedziały i odwróciły się do niego ogonami.

Zagubione i zmęczone kaczątko znalazło schronienie pod starym, sękatym drzewem. Tam spotkało puchacza o mądrych, złotych oczach. – Dlaczego jesteś taki smutny? – zapytał puchacz. Kaczątko westchnęło. – Wszyscy mówią, że jestem brzydki i niepasujący. – A czy ty sam uważasz, że jesteś brzydki? – zapytał puchacz.

Kaczątko zastanowiło się głęboko. – Nie wiem... Ale chciałbym mieć przyjaciół. – Przyjaźń nie polega na tym, by być takim samym – powiedział puchacz. – Prawdziwi przyjaciele lubią nas za to, jacy jesteśmy. Usłyszawszy te słowa, kaczątko poczuło w sercu odrobinę ciepła.

Następnego dnia nad staw przyleciało stado pięknych, białych ptaków. Ich skrzydła lśniły w słońcu jak perły. Kaczątko z zachwytem patrzyło, jak tańczą na wodzie. Jeden z ptaków podpłynął bliżej. – Dołącz do nas – powiedział miłym głosem. – Tak bardzo chcieliśmy cię poznać!

Kaczątko popatrzyło na swoje odbicie w wodzie i ze zdumieniem zobaczyło, że też ma białe pióra i długą, wdzięczną szyję. – Jesteś łabędziem, tak jak my – zaśmiał się nowy przyjaciel. – Zawsze nim byłeś. Kaczątko uśmiechnęło się do swojego odbicia pierwszy raz w życiu.

Od tego dnia kaczątko, a właściwie młody łabędź, żyło w szczęściu i przyjaźni. Zrozumiało, że każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób. A puchacz z drzewa często mówił do wiatru: – Najważniejsze, by być sobą i mieć odwagę szukać swojego stada.