Bajka o braciach Kicu i Bicu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju łąki mieszkały dwa małe kotki. Byli braćmi – jeden miał na imię Kic, a drugi Bic. Każdego dnia budzili się razem, myli łapki i szli na śniadanie. Bardzo się kochali, ale czasem trudno było im się dzielić.

Pewnego ranka, gdy słońce wstało i ptaszki zaśpiewały, Kic i Bic znaleźli na dywanie duży, czerwony kłębek wełny. "Ojej, co to?" – zapiszczał Kic z zachwytem. "To mój kłębek!" – zawołał Bic i chwycił go łapką.

Kic też chciał go mieć. Zaczęli ciągnąć kłębek każdy w swoją stronę, a on podskakiwał jak piłka. "Ja pierwszy!" – krzyczał Kic. "Nie, ja!" – odpowiadał Bic. Żaden nie chciał puścić.

Wtedy przyszła mama kotka. Spojrzała na braci i powiedziała cicho: "Kłębek jest tylko jeden, ale wy jesteście dwaj. Możecie się nim bawić razem, a będzie jeszcze weselej." Kic i Bic zastanowili się.

Kic i Bic popatrzyli na siebie. "Razem?" – zapytał Bic. "Spróbujmy" – odparł Kic. Puścili kłębek, a potem zaczęli go toczyć do siebie nawzajem. Kic toczył do Bica, Bic do Kica. Kłębek turlał się tam i z powrotem, a bracia śmiali się wesoło.

Potem wymyślili, że zrobią z niego długi sznurek. Trzymali go razem i skakali przez niego. Mama patrzyła na nich i też się uśmiechała. To była najfajniejsza zabawa.

Wieczorem, po kąpieli i pysznej kolacji, mama położyła Kica i Bica do łóżeczek. Przykryła ich mięciutkim kocykiem, pogłaskała po głowach i powiedziała: "Dobranoc, moi kochani bracia." Za oknem świeciły gwiazdy, a bracia przytulili się do siebie i zasnęli spokojnie, śniąc o kłębku wełny.