Kwiaty dla Jezusa

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie dzwony kościelne dzwoniły najpiękniej, mieszkała dziewczynka o imieniu Ola. Był ciepły, czerwcowy poranek, a Ola szykowała się na wielką procesję Bożego Ciała. Mama ubrała ją w białą sukienkę, a do ręki włożyła koszyczek pełen pachnących płatków róż.

Ola szła z mamą ulicą, którą wyścielał kolorowy dywan z kwiatów. Ludzie rzucali płatki przed procesją, a powietrze pachniało liliami i jaśminem. Ola patrzyła z zachwytem, ale też z lekkim zdziwieniem: „Mamo, dlaczego wszyscy sypią tyle kwiatów?” – zapytała. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To jak mówienie Jezusowi, że Go kochamy. Każdy płatek to małe 'kocham Cię'.”

Ola bardzo chciała też powiedzieć Jezusowi, że Go kocha. Wzięła garść płatków z koszyczka i rzuciła je wysoko w górę. Ale wiatr porwał jeden złoty płatek – jej ulubiony, który zerwała rano w ogrodzie. Płatek odleciał daleko, a Ola poczuła smutek. „Zgubiłam go” – szepnęła, a w jej oczach zakręciły się łzy.

Wtedy podszedł do niej mały chłopiec o imieniu Franek. Miał koszyczek pełen białych i żółtych płatków. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał. Ola opowiedziała o swoim złotym płatku. Franek uśmiechnął się i wyjął z koszyka jeden piękny, słoneczny płatek. „Weź ten. Jest prawie taki sam. Możesz go rzucić za nas oboje.” Ola otarła łzy i przyjęła podarunek.

Procesja zbliżała się do ołtarza na środku rynku. Ola mocno ściskała płatek od Franka. Kiedy ksiądz uniósł monstrancję, Ola rzuciła płatek z całej siły. Zawirował w powietrzu i opadł dokładnie na stopień ołtarza – tuż obok złotej monstrancji. Wszyscy wokół zobaczyli ten mały, jasny punkcik i uśmiechnęli się do Oli.

Ola poczuła, jak jej serce rośnie z radości. Jej mały płatek też był ważny! Nie musiał być największy ani najpiękniejszy – wystarczyło, że dała go z miłością. Ludzie wracali do domów, a Ola długo jeszcze myślała o tym, jak wiele dobra może przynieść jeden mały gest.

Wieczorem, gdy mama położyła Olę do łóżka, dziewczynka wyjrzała przez okno. Na niebie świeciły pierwsze gwiazdy, a w oddali słychać było jeszcze ciche dzwony. „Dziękuję Ci, Jezu, za dzisiejszy dzień” – szepnęła Ola. I zamknęła oczy, czując spokój i ciepło w sercu.

A w oknie Oli zapaliła się mała lampka, a gwiazdy na niebie mrugały do niej na dobranoc. Wiatr niósł zapach kwiatów, a cisza otuliła całe miasteczko. Dobranoc, Olo. Dobranoc, mały płatku. Śpij spokojnie.