Bajka o małym bobasie i cierpliwym braciszku

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku mieszkała rodzina: mama, tata, starszy brat Antoś i najmłodszy bobas o imieniu Kruszynka. Kruszynka miał dopiero kilka miesięcy i dopiero poznawał świat. Leżał w swoim łóżeczku, gaworzył i patrzył wielkimi oczkami na wszystko dookoła.

Pewnego dnia Antoś bardzo chciał się pobawić z Kruszynką. Przyniósł swoją ulubioną pluszową żabkę i machał nią przed noskiem bobasa. – Patrz, Kruszynko, skacze! – wołał wesoło. Ale Kruszynka tylko mrugał i nie uśmiechał się wcale. Antoś był trochę smutny.

Mama podeszła do chłopca i pogłaskała go po głowie. – Kruszynka jest jeszcze malutki – powiedziała łagodnie. – Potrzebuje czasu, żeby nauczyć się uśmiechać i reagować. Ale ty możesz mu pomóc. Wystarczy, że będziesz przy nim cierpliwie i z miłością.

Antoś postanowił spróbować. Każdego dnia siadał obok łóżeczka bobasa i mówił do niego cichutko. Opowiadał mu o tym, co widział na podwórku, śpiewał kołysanki i pokazywał kolorowe obrazki. Czasem Kruszynka wyciągał rączkę, a Antoś delikatnie ją trzymał.

Minęło kilka dni. Aż pewnego popołudnia, gdy Antoś zanucił znajomą melodię, Kruszynka nagle szeroko się uśmiechnął. To był pierwszy prawdziwy uśmiech bobasa! Antoś aż podskoczył z radości. – Mamo, tato, Kruszynka się uśmiechnął! – zawołał szczęśliwy.

Od tej chwili Antoś wiedział, że cierpliwość i miłość są najważniejsze. Każdego dnia spędzał z bobasem chwilę na wspólnej zabawie, a Kruszynka odwdzięczał się gaworzeniem i uśmiechami. Chłopiec poczuł, że bycie starszym bratem to wspaniała przygoda.

Wieczorem, gdy Kruszynka zasypiał, Antoś przytulił go i szepnął: – Dobranoc, mały braciszku. Jutro znów będziemy się razem bawić. Bobas westchnął cichutko i zamknął oczka.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. W pokoju bobasa panował spokój i cisza. Kruszynka słodko spał, a Antoś uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że każdy dzień z bobasem to mały cud, a cierpliwość i miłość sprawiają, że rośnie on szczęśliwy.