Bajka o trzech bobasach i zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku mieszkała trzyletnia Zosia. Miała niebieskie oczy i włosy związane w dwa kucyki. Zosia uwielbiała swoje pluszaki, a najbardziej misia Tadzia, który zawsze siedział na jej poduszce.

Pewnego dnia w domu pojawiły się dwa małe bobasy – braciszek Franio i siostrzyczka Hania. Leżały w łóżeczkach, gaworzyły i wyciągały rączki. Zosia patrzyła na nie z ciekawością, ale trochę się martwiła, czy Tadzio będzie teraz tylko jej.

Franio sięgnął po zieloną grzechotkę, a Hania po pluszowego królika. Zosia chciała im powiedzieć: „To moje!”, ale wtedy miś Tadzio szepnął jej do ucha: „Zobacz, jak się cieszą, gdy im coś dasz. Spróbuj!”

Zosia podała Franiowi grzechotkę, a on z radości zatupał nóżkami. Hania dostała królika i zaczęła się śmiać. Śmiech bobasów był jak dzwoneczki – cichutki i słodki. Zosia też się uśmiechnęła.

Potem wszyscy troje usiedli na kocyku. Zosia pokazała bobasom, jak misio Tadzio robi „pa pa”. Franio i Hania machali rączkami, a Zosia czuła, że w jej sercu robi się ciepło i radośnie.

Wieczorem mama położyła bobasy spać. Zosia przytuliła Tadzia i pomyślała: „Mogę się dzielić, a i tak mam mnóstwo miłości”. Tadzio mrugnął do niej guziczkowym okiem i zamruczał cichą kołysankę.

Gwiazdy na niebie mrugały do Zosi przez okno. Bobasy spały smacznie w swoich łóżeczkach, a Zosia wtuliła się w poduszkę. „Dobranoc, Tadziu” – szepnęła. „Dobranoc, mała siostrzyczko i braciszku” – i zamknęła oczy.