Zosia i Niebieskie Źródło

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w domku przy lesie. Każdej nocy siadała na parapecie i patrzyła w niebo pełne gwiazd. „Gdzie one mieszkają?” – szepnęła pewnego wieczoru. I wtedy zobaczyła niebieską iskierkę, która tańczyła wśród gwiazd.

Iskierka z każdą chwilą robiła się większa i jaśniejsza, aż w końcu zamieniła się w mały, lśniący pojazd. Z jego wnętrza wyszła malutka istotka z przezroczystymi skrzydłami. „Jestem Lunia z Niebieskiego Źródła” – powiedziała cienkim głosikiem. „Chcesz zobaczyć, skąd pochodzę?” Zosia bez wahania skinęła głową.

Pojazd uniósł je wysoko nad dach. Zosia patrzyła, jak domy stają się malutkimi kropkami. Nagle znalazły się wśród gwiazd – błyszczały jak diamenty na czarnym aksamicie. „To jest Droga Mleczna” – wyjaśniła Lunia. „A tam, za tą wielką chmurą, leży Niebieskie Źródło.”

Kiedy wylądowały, Zosia zobaczyła ogromną, błękitną kulę, która unosiła się nad ziemią. Z jej wnętrza wypływały srebrzyste strugi światła. „To źródło spełnia marzenia” – powiedziała Lunia. „Ale tylko te prawdziwe, które płyną prosto z serca.”

Zosia podeszła bliżej i szepnęła swoje największe marzenie: chciałaby kiedyś polecieć w kosmos i zobaczyć Ziemię z góry. Źródło zajaśniało mocniej, a z jego wnętrza wyskoczyły małe, niebieskie gwiazdki, które otoczyły Zosię wesołym tańcem.

„Twoje marzenie jest piękne” – uśmiechnęła się Lunia. „Pamiętaj, że każda podróż zaczyna się od małego kroku i wielkiej ciekawości.” Zosia poczuła, jak serce wypełnia jej ciepło i radość.

Nagle Lunia wskazała w dół. „Spójrz, stamtąd przyszłaś.” Zosia zobaczyła swój domek, który wyglądał jak małe pudełeczko. „Kiedyś tam wrócę” – pomyślała. „Ale najpierw nacieszę się tą chwilą.”

Pojazd delikatnie opuścił je na ziemię. Lunia pomachała skrzydłami i zniknęła wśród gwiazd. Zosia położyła się w swoim łóżku i patrzyła przez okno. Niebo było pełne migoczących punkcików. „Dobranoc, Luniu” – szepnęła i zasnęła spokojnie, marząc o niebieskich światłach.