Bingo i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Bingo mieszkał w drewnianej budzie przy ogródku pełnym słoneczników. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad dachem, Bingo merdał ogonem i patrzył w niebo. Tego dnia jednak wydarzyło się coś niezwykłego.

Bingo biegał po łące za skaczącym motylem, gdy nagle pod krzakiem malin coś zabłysło. Schylił nos i zobaczył malutką, srebrną gwiazdkę. Była ciepła i delikatnie świeciła, jakby spadła prosto z nieba. „Ktoś ją zgubił” – pomyślał Bingo i postanowił odnaleźć właściciela.

Najpierw spotkał wiewiórkę Rudzię, która zbierała orzechy. „Czy to twoja gwiazdka?” – zapytał. Rudzia pokręciła głową. „Nie, ale może należy do sójki, która lubi błyskotki.” Bingo podziękował i pobiegł dalej.

Sójka siedziała na gałęzi i przeglądała się w kałuży. „To nie moja – powiedziała. – Ale widziałam, jak mała kotka Mruczka płakała, bo zgubiła coś ważnego.” Bingo znów ruszył w drogę, tym razem w stronę starego płotu.

Pod płotem znalazł Mruczkę. Siedziała smutna, z opuszczonymi wąsami. „Mruczko, to twoja gwiazdka?” – zapytał Bingo, kładąc ją delikatnie na ziemi. Kotka podskoczyła z radości. „Tak! Dostałam ją od mamy na dobranoc. Dziękuję, Bingo!” – zamruczała i przytuliła się do pieska.

Bingo poczuł w sercu ciepło. Nie miał już gwiazdki, ale widząc uśmiech Mruczki, zrozumiał, że oddanie jej sprawiło mu większą radość niż zatrzymanie skarbu. Pobiegł do domu zadowolony, a ogon merdał mu jak szalony.

Gdy słońce schowało się za horyzont, Bingo wszedł do swojej budy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Jedna z nich zamrugała do niego wyjątkowo jasno – może to ta sama, którą zwrócił Mruczce. Bingo ziewnął, położył głowę na łapkach i zasnął spokojnie, marząc o przygodach pełnych dobroci.