Bieg przez leśne ścieżki

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie brzozy szumiały cicho, a wiewiórki skakały po gałęziach, mieszkał mały zajączek o imieniu Skoczek. Miał on najdłuższe uszy w całej polanie i wielkie marzenie – wziąć udział w Leśnym Biegu Przełajowym, który odbywał się każdej wiosny.

Skoczek uwielbiał biegać. Codziennie rano wybiegał na łąkę, przeskakiwał nad kretowiskami i szybko mijał stare dęby. Ale biegi przełajowe to nie tylko szybkość – trzeba umieć omijać kałuże, przeciskać się pod niskimi gałęziami i biec pod górę bez zadyszki. Skoczek trenował z całych sił, a jego najbliższa przyjaciółka, wiewiórka Ruda, zawsze mu kibicowała.

Nadszedł dzień wielkiego biegu. Słońce wyjrzało zza chmur, a ptaki zaśpiewały wesołą melodię. Na starcie zebrały się wszystkie leśne zwierzęta: sarny, lisy, borsuki i małe myszki. Skoczek poczuł lekkie zdenerwowanie, ale Ruda szepnęła mu do ucha: „Pamiętaj, każdy krok to przygoda”.

Gdy padł sygnał, wszyscy ruszyli. Skoczek biegł żwawo, omijając kamienie i przeskakując małe strumyki. Nagle na swojej drodze zobaczył wielki, omszały głaz. Większość zwierząt obiegła go z daleka, ale Skoczek postanowił spróbować przeskoczyć. Podskoczył wysoko, lecz jego łapka zaplątała się w korzeń. Bum! Upadł prosto na nos.

Skoczek leżał na mchu ze zmartwioną miną. Łapka go bolała, a reszta biegaczy oddalała się. Chciał już wstać i iść do domu, gdy usłyszał głos Rudy: „Skoczku, dasz radę! Nie musisz być pierwszy, ważne, że próbujesz”. Inni przyjaciele – mała myszka Pola i stary jeż Igiełka – pomogli mu wstać. Skoczek otrzepał futerko i postanowił pobiec dalej, choć był ostatni.

Każdy krok sprawiał mu radość. Przebiegł przez polanę pełną stokrotek, potem wąską ścieżką wśród paproci. Nie ścigał się już z nikim, tylko słuchał szumu lasu i patrzył, jak motyle tańczą wokół niego. Gdy dotarł do mety, wszystkie zwierzęta biły brawo – nie tylko pierwszym, ale każdemu, kto ukończył bieg. Nawet stary jeż Igiełka dotoczył się na ostatnim miejscu, ale wszyscy go oklaskiwali.

Wieczorem Skoczek wrócił do swojej norki. Księżyc świecił srebrnym blaskiem, a gwiazdy mrugały do niego znajomo. Położył się na miękkim mchu, zamknął oczy i pomyślał: „Biegać mogę zawsze, a przyjaciele są przy mnie”. Wokół zapanowała cisza – tylko wiatr przeciągle szeptał dobranoc. Skoczek zasnął z uśmiechem, a jego łapka przestała boleć.

Następnego dnia Ruda zapytała go: „Co było dla ciebie najważniejsze w tym biegu?” Skoczek odpowiedział: „To, że nie poddałem się i że miałem was przy sobie”. Od tamtej pory każdego ranka biegał po leśnych ścieżkach – nie dla nagród, ale dla przyjemności. A kiedy widział innego zwierzaczka, który upadł, zawsze zatrzymywał się i pomagał mu wstać.