Bajka o białym kotku, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym, przytulnym miasteczku, mieszkał biały kotek o imieniu Bianka. Jej futerko było mięciutkie jak puch mniszka lekarskiego, a oczy miała koloru nieba o poranku. Bianka uwielbiała skakać po parapetach i gonić liście niesione wiatrem. Ale najbardziej na świecie lubiła wracać do swojego koszyka – tego samego, z różową poduszką w żółte gwiazdy.

Pewnego dnia Bianka obudziła się i poczuła, że jej koszyk jest jakoś inny. Poduszka leżała krzywo, a gwiazdy wydawały się mniej błyszczeć. „Może nie jest już mój?” – pomyślała i westchnęła. Postanowiła więc wyruszyć na poszukiwanie nowego, jeszcze lepszego miejsca do spania.

Najpierw poszła do ogrodu. Pod krzakiem bzu znalazła miękki mech. „To może być mój nowy dom” – zamruczała i położyła się. Ale zaraz usłyszała bzyczenie pszczoły i uciekła, bo bała się, że pszczoła weźmie ją za kwiatek.

Potem odwiedziła starą szopę. Pachniało tam sianem i drewnem. Bianka wdrapała się na stertę słomy i już miała zamknąć oczy, gdy z cienia wyskoczył mysi ogonek. „Ojej, to nie jest miejsce dla mnie” – pisnęła i czmychnęła na podwórko.

Na trawie spotkała psa Burka, który grzał się w słońcu. „Burek, czy twoja buda jest pusta? Mogłabym tam odpocząć?” – zapytała nieśmiało. Pies ziewnął: „Pewnie, ale ja w nocy strasznie chrapię i pcham się na koc. Uważaj.” Bianka weszła do środka, ale buda była za ciemna i wszędzie śmierdziało mokrą sierścią. Wyszła szybko, kichając.

Z westchnieniem usiadła na progu swojego domu. Nagle zobaczyła, jak przez okno wygląda jej mała właścicielka – Zosia. Dziewczynka machała i wołała: „Bianko, wracaj! Gdzie się podziewasz? Znalazłam dla ciebie nową, mięciutką poduszkę!”

Biała kotka podbiegła do drzwi, a Zosia wzięła ją na ręce. W koszyku rzeczywiście leżała nowa poduszka w gwiazdki, pachnąca lawendą. Bianka wtuliła się w nią i zrozumiała, że nie ważne, gdzie śpi – ważne, że ma kogoś, kto na nią czeka.

Gwiazdy na poduszce błyszczały w blasku księżyca, a Bianka zamruczała cichutko, ciepło i spokojnie, aż przymknęła oczy. „Dobranoc, świecie” – szepnęła i zasnęła, marząc o przygodach, które będą czekać jutro.