Niedźwiadek i gwiazda nad Berlinem

— Bajka do czytania —

Za Bramą Brandenburską, w małym sklepiku z pamiątkami, mieszkał pluszowy niedźwiadek o imieniu Buni. Każdego dnia uśmiechał się do turystów, ale marzył o tym, by choć raz zobaczyć Berlin z bliska. Pewnego wieczoru, gdy sklep zamykano, Buni wypadł z półki i potoczył się na chodnik. Nim ktoś go zauważył, noc zapadła, a Buni został sam w wielkim mieście.

Buni rozejrzał się dookoła. Wszędzie migały kolorowe światła, a w oddali słychać było stukot kół pociągu. Nie wiedział, w którą stronę iść. Wtedy zza latarni wyjrzała ruda wiewiórka o imieniu Frida. – Nie martw się – powiedziała. – Znam każdy zakątek Berlina. Pomogę ci wrócić do twojego sklepiku.

Razem ruszyły przez park Tiergarten. Wiewiórka skakała z drzewa na drzewo, a Buni szedł pod nimi, podziwiając wielkie, stare dęby. Nagle z krzaków wyszedł lis o imieniu Leopold. – Dokąd tak wędrujecie? – zapytał. – Buni zgubił się i chce wrócić do Bramy Brandenburskiej – wyjaśniła Frida. Lis uśmiechnął się i powiedział: – Wskakujcie na mój grzbiet, zaprowadzę was nad rzekę Sprewa. Stamtąd będzie bliżej.

Nad rzeką było cicho i pięknie. Po wodzie płynęły łodzie z migoczącymi lampkami, a na mostach spacerowali ludzie. Lis Leopold opowiadał o starych mostach i o tym, jak dawniej nad brzegami spędzano letnie wieczory. Buni słuchał z zapartym tchem. – Chciałbym zobaczyć wszystko z góry – szepnął. – Nie ma problemu – zawołała Frida. – Pobiegniemy na wzgórze w parku, skąd widać całe miasto.

Wspinali się razem po trawiastym stoku. Buni był zmęczony, ale Frida i Leopold zachęcali go: – Jeszcze tylko kilka kroków! Kiedy dotarli na szczyt, Buni aż westchnął. Przed nim rozciągało się morze świateł. Wieża telewizyjna sięgała nieba jak srebrna igła, a dachy domów lśniły w blasku księżyca. – Berlin jest ogromny – powiedział Buni. – Ale piękny – dodał Leopold. – Najważniejsze, że nie jesteś sam.

Powoli zeszli w dół. Frida prowadziła przez wąskie uliczki, aż w końcu zobaczyli znajomą bramę. Buni rozpoznał sklepik z pamiątkami. – To tutaj! – ucieszył się. Drzwi były uchylone, więc wślizgnął się do środka. Frida i Leopold pomogli mu wskoczyć na półkę. – Dziękuję wam! – szepnął Buni. – Gdyby nie wy, wciąż błądziłbym po mieście. Przyjaciele pomachali mu i odeszli w noc.

Buni ułożył się wygodnie między pluszowymi misiami i pluszowymi kotkami. Przez okno widział gwiazdy na niebie. Jedna z nich była wyjątkowo jasna – gwiazda nad Berlinem. Buni uśmiechnął się i zamknął oczy. Czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Wiedział, że nawet jeśli się zgubi, zawsze znajdą się przyjaciele, którzy pomogą mu wrócić do domu.

W całym Berlinie zapadła cisza. Ulice opustoszały, a światła w oknach powoli gasły. Buni spał spokojnie, a nad miastem świeciły miliony gwiazd. Dobranoc, mały niedźwiadku. Dobranoc, Berlinie.