Wiewiórka Zosia i sekret żołędziowego skarbca

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumykiem mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zosia. Każdego ranka biegała po łące, zbierając najpiękniejsze żołędzie. Ale często gubiła je po drodze albo zjadała wszystkie od razu – i potem, gdy przyszła zima, nie miała nic do jedzenia.

Pewnego dnia spotkała starą mądrą sowę, która spytała: – Zosiu, dlaczego twoje zapasy tak szybko znikają? – Bo nic nie umiem przechować – odpowiedziała smutno Zosia. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: – Pokażę ci sekret żołędziowego skarbca.

Sowa zaprowadziła Zosię do starego dębu z dziuplą. – To jest bank – wyjaśniła. – Każdy żołądź, który tu włożysz, zostanie bezpieczny. Możesz je odkładać po trochu, a gdy przyjdzie zima, będziesz miała całe bogactwo.

Zosia była zachwycona. Zaczęła codziennie wrzucać do dziupli po trzy żołędzie. Przykleiła na gałęzi listek z napisem „mój skarbiec” i pilnowała, żeby nikt go nie zabrał. Ale szybko zorientowała się, że niektóre żołędzie są na pych – chciała je zjeść od razu.

Sowa poradziła: – Możesz część zostawić na później, a część zjeść teraz. To się nazywa planowanie. Zosia zaczęła dzielić swoje żołędzie: trzy do skarbca, dwa na deser, a jeden dla przyjaciółki myszki, która miała mało zapasów.

Myszka cieszyła się i obiecała, że odda jej później. Zosia zrozumiała, że dzielenie się i pożyczanie też jest częścią bankowego sekretu – bo jak ktoś ma nadmiar, może pomóc drugiemu, a ten kiedyś odwdzięczy.

Gdy nadeszła zima, Zosia miała pełną dziuplę żołędzi. Siedziała ciepło w gniazdku, jadła smakołyki i opowiadała innym zwierzętom o swoim skarbcu. Wszystkie chciały założyć własny bank. Zosia stała się małą bankierką lasu.

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad dębem, Zosia położyła się na miękkim mchu. Zamknęła oczy, słysząc szum liści. Myślała o swoich żołędziach i o tym, jak dobrze jest mieć zapas na zimę. W końcu zasnęła, uśmiechając się do gwiazd.