Bajka o baletnicy, która tańczyła z księżycem

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym miasteczku, gdzie latem pachniało świeżo skoszoną trawą, a zimą piernikami, mieszkała dziewczynka o imieniu Emilka. Emilka miała cztery lata i marzyła o tym, by zostać baletnicą. Każdego dnia wkładała swoją różową spódniczkę i na palcach stóp tańczyła po pokoju, naśladując ptaki tańczące na gałęziach. Mama mówiła, że w jej oczach błyszczą iskierki radości.

Pewnego dnia w miasteczku pojawił się plakat: „Wielki Przegląd Małych Tancerzy”. Emilka wyobraziła sobie, jak wiruje na dużej scenie w srebrnych pointach. Podeszła do mamy i szepnęła: – Mamusiu, chciałabym zatańczyć na przeglądzie. Mama uśmiechnęła się szeroko i zapisała ją na warsztaty baletowe. Emilka była bardzo szczęśliwa, choć trochę się bała.

Na pierwszej lekcji w sali baletowej było mnóstwo luster i lśniąca podłoga. Pani Baletowa, wysoka i zgrabna jak łodyżka tulipana, pokazała podstawowe kroki. Emilka starała się robić wszystko idealnie, ale jej stópki ciągle się plątały. Próbowała unieść rękę jak gałązkę wierzby, ale łokieć jej opadał. Inne dzieci tańczyły pewnie, a Emilka poczuła, że robi coś źle.

Po lekcji usiadła w kąciku i smutno patrzyła w podłogę. Pani Baletowa podeszła do niej cicho i powiedziała: – Emilko, balet to nie tylko idealne ruchy. To opowiadanie całym ciałem. Każdy ma swój własny rytm. Może ty tańczysz jak mały PLUSZOWY MIŚ, który kołysze się w rytm kołysanki – to też jest piękne. Emilka podniosła głowę, a w jej oczach znów pojawiły się iskierki.

Następnego dnia ćwiczyła w ogrodzie pod starą jabłonią. Zamknęła oczy i słuchała szumu liści. Nagle poczuła, że wiatr przygrywa jej na skrzypcach, a liście klaszczą. Zaczęła wirować wolno, potem coraz szybciej, a jej ruchy stały się lekkie jak piórko. Czucie w nogach przypominało pluskanie się w kałuży – nie musiało być idealne, by było radosne.

Nadszedł dzień przeglądu. Na scenę wyszła najpierw Zosia w złotej sukience, a potem Jaś z uśmiechem od ucha do ucha. Gdy przyszła kolej Emilki, serduszko biło jej mocno. Stanęła w świetle reflektorów, wzięła głęboki oddech i… zaczęła tańczyć. Nie myślała o idealnych krokach, tylko o tym, jak fajnie jest wirować jak wiatraczek i unosić ręce jak skrzydła motyla.

Zapomniała o całej sali. Tańczyła jakby była sama z księżycem na łące. Widownia zamarła, a potem rozległy się gromkie brawa. Pani Baletowa uśmiechnęła się i powiedziała: – Emilko, twój taniec płynął prosto z serca. To najpiękniejszy balet. Dziewczynka zrozumiała wtedy, że najważniejsze to tańczyć tak, jak czuje, i cieszyć się każdym ruchem.

Wieczorem, już w piżamie, Emilka usiadła na parapecie. Za oknem wisiał srebrny księżyc i mrugał do niej przyjaźnie. – Dziękuję, księżycu, że byłeś ze mną – szepnęła. Mama przytuliła ją i powiedziała: – Zawsze będziesz tańczyć pięknie, gdy będziesz sobą. Emilka uśmiechnęła się, zamknęła oczy i zasnęła, a w jej śnie tańczyły gwiazdy sypiące iskierkami radości.