Bajka o Złotym Piórku Lotki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym miasteczku, gdzie wiatr tańczył między drzewami, mieszkała mała lotka do badmintona o imieniu Piórko. Piórko było zrobione z białych, puszystych piórek i miało małą, czerwoną główkę. Każdego dnia patrzyło z tęsknotą na dzieci grające na łące.

Piórko marzyło, by latać wysoko, nad wszystkim, jak ptaki. Ale za każdym razem, gdy ktoś uderzał rakietą, Piórko fruwało tylko chwilę, a potem spadało na ziemię. „Dlaczego nie mogę latać wyżej?” – szeptało smutno do trawy.

Pewnego dnia, na łąkę przyszli: mała Zosia i jej przyjaciel Kacper. Zosia trzymała rakietę z niebieską rączką, a Kacper – z czerwoną. „Zagrajmy!” – zawołała Zosia. Piórko poczuło, jak ktoś je podnosi i delikatnie kładzie na rakiecie. „Uwaga, lecimy!” – krzyknął Kacper.

I nagle – bum! Rakieta uderzyła Piórko. Leciałoooo! Piórko frunęło wysoko, nad głowami dzieci, nad kwiatami, aż pod chmury. „Jestem ptakiem!” – pomyślało szczęśliwe. Ale po chwili zaczęło opadać. „O nie, znowu spadam!” – westchnęło.

Wtedy Zosia podbiegła i odbiła Piórko swoją rakietą. „Łap!” – krzyknęła. Piórko znów poleciało – tym razem prosto do Kacpra. I tak leciało tam i z powrotem, od rakiety do rakiety, od śmiechu do śmiechu. „To jest wspaniałe!” – zawołało Piórko.

Nagle Piórko zrozumiało, że nie chodzi o to, by latać najwyżej samo. Najważniejsze, by latać z kimś, kto cię odbije, i by inni też mogli się cieszyć. Gdy Zosia i Kacper się zmęczyli, usiedli na trawie. Piórko leżało obok nich, ciepłe i szczęśliwe. „Dziękuję, że ze mną graliście” – szepnęło cichutko.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Zosia wzięła Piórko do domu. Położyła je na parapecie, gdzie księżyc świecił srebrzyście. „Jutro znów zagramy” – obiecała. Piórko zamknęło swoje małe oczka i poczuło, jak sen otula je jak miękki kocyk.

I tak, pod rozgwieżdżonym niebem, mała lotka zasnęła spokojnie, marząc o jutrzejszych lotach. W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko cichym oddechem Zosi. Piórko wiedziało, że prawdziwa magia tkwi nie w lataniu samemu, ale w dzieleniu się radością z innymi. Dobranoc, mała lotko, dobranoc.