Baba Jaga i zagubiony zajączek

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie drzewa były wysokie i szumiały cicho, stała niezwykła chatka. Miała kurze łapy i czasem się przemieszczała, ale wcale nie była straszna. Mieszkała w niej Baba Jaga, stara kobieta o siwych włosach i dobrym sercu, choć na pierwszy rzut oka wyglądała groźnie.

Pewnego słonecznego popołudnia mały zajączek o imieniu Puszczyk oddalił się od mamy, goniąc kolorowego motyla. Motyl frunął coraz dalej i dalej, aż w końcu zniknął między gałęziami. Puszczyk rozejrzał się i ze smutkiem odkrył, że nie wie, którędy wrócić do domu.

Usiadł pod grzybem i zaczął cicho płakać. Wtedy usłyszał skrzypienie – to chatka Baby Jagi przeszła obok niego na swoich kurzych nogach. Zajączek aż podskoczył ze strachu, ale chatka zatrzymała się, a z drzwi wyjrzała pomarszczona twarz. – Co ty tu robisz, maleńki? – zapytała niespodziewanie łagodnym głosem.

Puszczyk wyznał, że się zgubił. Baba Jaga uśmiechnęła się ciepło i zaprosiła go do środka. W chatce pachniało ziołami i miodem. Na stole stała miska z soczystymi jagodami. – Najpierw się posil, a potem pomyślimy, jak ci pomóc – powiedziała i podsunęła miseczkę.

Zajączek zjadł kilka jagód i poczuł się lepiej. Baba Jaga wyciągnęła z kieszeni srebrny kompas i powiedziała: – To zaczarowany kompas. Pokaże ci drogę do domu, ale musisz obiecać, że już nigdy nie będziesz uciekać bez pytania mamy. Puszczyk skinął głową, a Baba Jaga pogłaskała go po miękkim nosku.

Ruszyli razem przez las. Baba Jaga szła powoli, opierając się na kiju, a zajączek kicał obok. Po drodze spotkali wiewiórkę, której spadły orzechy z dziupli. Baba Jaga pomogła je zebrać. Spotkali też zmarzniętego ptaszka – ogrzała go swoim szalem. Puszczyk zrozumiał, że ta pani wcale nie jest groźna, tylko bardzo dobra.

Wreszcie na skraju polany zobaczył swoją mamę, która czekała zmartwiona. Zajączek podbiegł do niej i opowiedział o przygodzie. Mama podziękowała Babie Jadze, a ta machnęła ręką i powiedziała: –Nie ma za co. W lesie wszyscy sobie pomagamy. I zniknęła między drzewami, a chatka cicho podreptała za nią.

Wieczorem, gdy Puszczyk leżał już w swojej norce, a nad lasem zapalały się pierwsze gwiazdy, pomyślał o Babie Jadze. Zamknął oczy, czując zapach miodu i jagód. – Dobranoc, Babo Jagu – szepnął i zasnął spokojnie, wiedząc, że nawet najdziwniejsze istoty mogą mieć największe serce.