Bajka o Babie Jadze, która miała dobre serce

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego, ciemnego lasu, gdzie drzewa sięgały niemal do samego nieba, stała mała chatka. Chatka była stara i pochylona, a z jej komina unosił się cieniutki dymek. Mieszkała w niej Baba Jaga, którą wszyscy znali z opowieści, ale nikt jej tak naprawdę nie poznał.

Baba Jaga miała długi, zakrzywiony nos, siwe, potargane włosy i ubierała się w znoszoną, łatana suknię. Kiedy szła przez las, jej nogi stawiały głośne kroki, a sucha gałąź, którą używała jako laski, stukała o ziemię. Wszystkie zwierzęta i ludzie bali się jej, bo słyszeli, że jest zła i straszna.

Pewnego słonecznego poranka do lasu przybył mały, ciekawski wróbelek o imieniu Ćwirek. Ćwirek zgubił się i nie mógł znaleźć drogi do swojego gniazdka. Zatrzepotał skrzydełkami i usiadł na parapecie chatki Baby Jagi, płacząc cichutko.

Baba Jaga usłyszała cichy płacz. Otworzyła drzwi i zobaczyła małego, drżącego wróbelka. Zamiast go przegonić, uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: „Nie bój się, mały przyjacielu. Wejdź do środka, napijesz się ciepłej herbaty z miodem i odpoczniesz.”

W chatce było przytulnie i czysto. Na stole stał dzbanek z gorącą herbatą, a na półkach suszyły się zioła, które pachniały lasem i łąką. Baba Jaga nakarmiła Ćwirka okruszkami chleba i nalała mu herbaty do malutkiej filiżanki. Ćwirek poczuł się bezpieczny.

Po chwili do okna zapukała mała wiewiórka Kicia. Miała skaleczoną łapkę i smutne oczka. Baba Jaga otworzyła drzwi, posadziła wiewiórkę na wygodnym fotelu i delikatnie opatrzyła jej łapkę miodem i ziołami. Kicia z wdzięcznością przytuliła się do niej.

Wieść o dobroci Baby Jagi szybko rozeszła się po lesie. Zwierzęta, które wcześniej się jej bały, zaczęły przychodzić do niej po pomoc. Każdego dnia Baba Jaga leczyła ptaszki, jeże, zające i sarenki. Jej chatka stała się leśnym szpitalikiem.

Pewnego dnia do lasu przyszedł mały chłopiec o imieniu Franek. Szukał swojego zaginionego pieska. Spotkał Babę Jagę i z początku bardzo się przestraszył. Ale Baba Jaga uśmiechnęła się do niego łagodnie i zapytała: „Czego szukasz, mały?” Franek opowiedział jej o piesku.

Baba Jaga gwizdnęła przeciągle. Z lasu wybiegł mały, kudłaty piesek, merdając ogonem. Okazało się, że piesek zabłądził i Baba Jaga zaopiekowała się nim. Franek podziękował jej serdecznie i od tej pory często odwiedzał chatkę, przynosząc jej świeże jagody.

Wszyscy w lesie zrozumieli, że Baba Jaga wcale nie jest straszna. Jest po prostu samotną staruszką, która kocha zwierzęta i pomaga każdemu, kto potrzebuje pomocy. Od tamtej pory nikt się jej nie bał, a las stał się szczęśliwszym miejscem.