Baba Jaga i Złoty Liść

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, w chatce na kurzej nóżce, mieszkała Baba Jaga. Wszystkie zwierzęta bały się jej, bo mówiono, że ma czarodziejski nos i miotłę, która samotnie lata. Ale nikt tak naprawdę nie wiedział, że Baba Jaga czuje się bardzo samotna.

Pewnego dnia mała wiewiórka o imieniu Ruda zgubiła swój ulubiony złoty listek. Szukała go pod każdym krzaczkiem i za każdym drzewem. Nagle usłyszała cichutkie pukanie: puk, puk, puk. To Baba Jaga wystawiła głowę przez okno.

– Czego szukasz, mała? – zapytała łagodnym głosem. Ruda zadrżała, ale zobaczyła, że Baba Jaga ma na głowie kolorową chustkę i uśmiecha się. – Zgubiłam złoty listek – odpowiedziała wiewiórka. – Podarowała mi go mamusia na szczęście.

Baba Jaga machnęła miotłą i z szafy wyfrunął złoty liść. – To twój? – spytała. Ruda ucieszyła się, ale potem spuściła głowę. – Dziękuję, ale dlaczego wszyscy mówią, że jesteś straszna? – zapytała.

– Bo jestem inna – westchnęła Baba Jaga. – Mam chatkę na nóżkach i lubię warzyć zupy z mchu. Ale wcale nie chcę nikogo straszyć. Chcę mieć przyjaciół. Ruda podeszła bliżej i usiadła na parapecie.

– Jeśli chcesz, możemy być przyjaciółmi – powiedziała wiewiórka. – Opowiesz mi o swoich czarach? Baba Jaga zaprosiła Rudą do środka. Pokazała jej, jak gotuje zupkę z borowików i jak miotła tańczy, gdy księżyc świeci. Było wesoło i ciepło.

Od tego dnia Ruda często odwiedzała Babę Jagę. Razem piekły szyszki w miodzie i zbierały rosę z kwiatów. Zwierzęta w lesie widziały, że Baba Jaga jest miła, i też zaczęły ją odwiedzać. Chatka przestała być smutna.

Kiedy zapadał zmrok, Baba Jaga otulała Rudą ciepłym szalem i śpiewała jej cichą kołysankę. – Dobranoc, mały przyjacielu – szeptała. A gwiazdy nad lasem migotały jak złote listki na niebie.