Ciepłe dłonie babci i dziadka

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała z mamą i tatą, ale najbardziej na świecie lubiła odwiedzać babcię Krysię i dziadka Stasia. Ich dom pachniał jabłkami i ciepłym mlekiem.

Kiedy Zosia wchodziła do środka, babcia zawsze otwierała ramiona szeroko jak skrzydła motyla. – Chodź, myszko – mówiła cicho i przytulała Zosię tak mocno, że dziewczynka czuła, jak bije jej serce.

Dziadek Staś tymczasem siadał w fotelu i wyciągał ręce. – A dla kogo mam dziś słodkiego cukierka? – pytał z uśmiechem. Zosia biegła do niego i wskakiwała mu na kolana, a on podrzucał ją lekko, jak piórko.

Potem babcia pokazywała Zosi, jak ugniatać ciasto na pierniki. – Musisz delikatnie, jak głaskanie kotka – tłumaczyła. Zosia maczała paluszki w mące i robiła małe kulki, a babcia śmiała się, że to najlepsze pierniki na świecie.

Dziadek opowiadał Zosi o ptakach, które przylatywały do karmnika za oknem. – Widzisz tego wróbelka? On też ma swoją babcię i dziadka – mówił. Zosia patrzyła przez szybę i machała do ptaszka rączką.

Kiedy robiło się ciemno, babcia zapalała lampkę na nocnym stoliku. – Czas na dobranockę – szeptała. Dziadek brał Zosię na ręce i niósł do małego łóżeczka, które stało w ich pokoju gościnnym.

Babcia przykrywała Zosię kocykiem w różyczki i całowała w czoło. – Pamiętaj, że zawsze możesz do nas przyjść – mówiła. Dziadek gasił światło i zostawiał uchylone drzwi, żeby wpadał promyk z korytarza.

Zosia zamykała oczy i słyszała, jak babcia z dziadkiem cicho rozmawiają w kuchni. Wiedziała, że jest bezpieczna i kochana. Za oknem migotały gwiazdy, a w pokoju unosił się zapach pierników i ciepła.