Baba Jaga i zagubiony śmiech

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego lasu, gdzie drzewa sięgały chmur, stała chatka na kurzej nóżce. Mieszkała w niej Baba Jaga – staruszka o wielkim nosie i szczeciniastej brodzie. Wszystkie zwierzęta i dzieci unikały jej z daleka, bo szeptano, że Baba Jaga jest straszna i zła.

Pewnego dnia mały Tomek bawił się w lesie swoją ulubioną drewnianą kaczką. Nagle kaczka potoczyła się w dół i zniknęła w gęstwinie. Tomek zaczął jej szukać, ale coraz bardziej oddalał się od domu. W końcu stanął przed chatką na kurzej stopce – domem Baby Jagi. Serce biło mu jak oszalałe, ale bardzo chciał odzyskać zabawkę.

Odważnie zapukał do drzwi. Skrzypnęły i w progu stanęła Baba Jaga. Zmarszczki na jej twarzy wyglądały jak korzenie starych drzew, ale w oczach miała coś ciepłego. – Czego tu chcesz, mały? – zapytała chrapliwym głosem. Tomek wyjąkał, że zgubił kaczkę. Baba Jaga westchnęła i zaprosiła go do środka.

W chatce pachniało ziołami i mchem. Na stole stała miska z jagodami, a w kącie leżała... drewniana kaczka Tomka! – To twoje? – spytała Baba Jaga. – Znalazłam ją pod oknem. Chciałam oddać, ale nie wiedziałam do kogo należy. Tomek uśmiechnął się z ulgą.

– Dziękuję! – powiedział. – A dlaczego wszyscy mówią, że jesteś straszna? Baba Jaga spuściła wzrok. – Bo wyglądam inaczej. A ludzie boją się tego, czego nie znają. Tak naprawdě jestem samotna. Nikt nie chce ze mną rozmawiać. Tomek pomyślał chwilę i powiedział: – Możemy być przyjaciółmi!

Baba Jaga uśmiechnęła się szeroko. Pokazała Tomkowi, jak gotuje ziołową herbatę, a on nauczył ją piosenki o śmiejących się obłokach. Razem śmiali się tak głośno, że echem niosło się przez cały las. Od tej pory Tomek często odwiedzał chatkę, a Baba Jaga nigdy więcej nie była smutna.

Kiedy słońce schowało się za horyzont, Tomek wrócił do domu. Mama uściskała go i spytała, gdzie był. – Bawiłem się z przyjaciółką – odpowiedział tajemniczo. Tej nocy chłopiec zasnął z uśmiechem, a nad lasem rozbłysły gwiazdy. Jedna z nich, najjaśniejsza, migotała nad chatką Baby Jagi – jakby i ona się radowała.