Bajka o małym Iskrze, który widział świat inaczej

— Bajka do czytania —

W krainie Błyszczących Łąk mieszkał mały Iskierka. Miał miękkie, srebrzyste futerko i oczy jak dwa małe księżyce – zawsze patrzył gdzieś daleko, tam, gdzie inne zwierzątka nie patrzyły.

Iskierka uwielbiał siedzieć pod wielkim dębem i słuchać szumu liści. Gdy inne wiewiórki bawiły się w berka, on zbierał kamyki – każdy był dla niego wyjątkowy, miał swoją historię. Czasem zamykał oczy i kołysał się delikatnie, jakby grała mu cicha muzyka.

Pewnego dnia dołączyła do niego myszka Pola. – Cześć, Iskrko! – pisnęła wesoło. – Dlaczego nie skaczesz z nami? – Iskierka nie odpowiedział. Patrzył na mrówkę, która niosła igiełkę. Pola usiadła obok i po prostu milczała.

Po chwili Iskierka szepnął: – Mrówka ma bardzo ważną pracę. Nosi domek dla swoich przyjaciół. – Pola spojrzała i też zobaczyła mrówkę. – Masz rację – powiedziała. – Ja tego wcześniej nie widziałam.

Następnego dnia Pola przyniosła mu błyszczący guzik. – Znalazłam go pod krzakiem – powiedziała. Iskierka uśmiechnął się i pogłaskał guzik. – Dziękuję. To najlepszy prezent. – Od tej pory każdego popołudnia siadali razem. Iskierka pokazywał Poli, jak słuchać wiatru, a Pola uczyła go, jak zrobić z liści łódeczkę.

Inne zwierzątka patrzyły na nich z ciekawością. – Dlaczego Iskierka nie mówi głośno? – pytał zajączek. – Bo on mówi w swoim tempie – odpowiadała Pola. – I widzi rzeczy, których my nie widzimy. To go czyni wyjątkowym.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc zawisł nad łąką, Iskierka pokazał Poli gwiazdy. – Każda jest inna – szepnął. – Jedne świecą mocniej, inne słabiej, ale wszystkie są piękne. – Pola przytuliła się do niego. – Tak jak my – dodała cicho.

Iskierka zamknął oczy, a wokół niego zaiskrzyły się małe światełka – jakby każda gwiazdka tańczyła dla niego. Pola westchnęła i ułożyła się obok, a łąka otuliła je ciszą. Wszystko było dobrze, bo każdy może świecić na swój sposób – wystarczy tylko chcieć to zobaczyć.