Pikus i Automatyczny Pomocnik

— Bajka do czytania —

W Krainie Maszyn wszystko działało samo. Domki sprzątały się bez odkurzaczy, a jedzenie gotowało się w mgnieniu oka. Mieszkał tam mały robot Pikus, który uwielbiał patrzeć, jak wszystkie urządzenia pracują idealnie. Codziennie rano budził go automatyczny budzik, a śniadanie było już gotowe - wszystko dzięki Automatycznemu Pomocnikowi.

Pewnego dnia Automatyczny Pomocnik zepsuł się. Pikus obudził się głodny, bo maszyna nie przygotowała śniadania, a w domu zapanował bałagan. „Muszę coś zrobić” - pomyślał Pikus. Próbował naprawić pomocnika, ale nie umiał. Wtedy przypomniał sobie o swoim przyjacielu, małej dziewczynce Zosi, która mieszkała w Domku z Ręczną Pracą.

Pikus pobiegł do Zosi. Zosia nie miała automatów - sama podlewała kwiaty, sama robiła kanapki i sama sprzątała zabawki. „Pomóż mi, Zosiu!” - poprosił Pikus. Dziewczynka uśmiechnęła się: „Nie martw się, zrobimy to razem ręcznie!” Razem wzięli miotłę, gąbkę i miski. Pikus nigdy wcześniej nie trzymał miotły - był zaskoczony, ile wysiłku wymaga sprzątanie!

Po kilku godzinach dom był czysty, a Pikus zrobił własnoręcznie kanapkę z serem i pomidorem. Była trochę krzywa, ale pyszna. „Wiesz co?” - powiedział Pikus do Zosi - „Robienie rzeczy samemu daje mi więcej radości niż patrzenie, jak robi to maszyna.” Zosia przytuliła go: „Automaty są dobre, ale nie zastąpią chwil spędzonych z przyjaciółmi.”

Pikus postanowił naprawić Automatycznego Pomocnika, ale tylko po to, by pomagał w trudniejszych zadaniach. Od tej pory sam wstawał, szykował śniadanie i sprzątał drobiazgi. Maszynę używał tylko do mycia okien i prania - bo to było nudne. Resztę robił sam, a przy okazji zapraszał Zosię do wspólnej zabawy.

Któregoś dnia Automatyczny Pomocnik znowu się zepsuł, ale tym razem Pikus wcale się nie zmartwił. „W porządku” - powiedział - „poradzę sobie sam.” I rzeczywiście - zrobił wszystko ręcznie, a wieczorem zaprosił Zosię na herbatę. Razem patrzyli przez okno na gwiazdy, które świeciły tak samo jak zawsze - bez żadnej maszyny.

Pikus zrozumiał, że automatyzacja jest jak drugie śniadanie - dobra, ale nie najważniejsza. Najważniejsze jest to, co robimy z sercem i z przyjaciółmi. Od tamtego dnia w Krainie Maszyn pojawiło się nowe hasło: „Automaty są fajne, ale ręce i przyjaciele są jeszcze fajniejsze.”

Wieczorem Pikus położył się spać w swoim małym łóżeczku. Automatyczny Pomocnik stał cicho w kącie, ale Pikus wiedział, że jutro znów zrobi kanapkę sam. Gwiazdy migotały przez okno, a on zamknął oczy, szczęśliwy i spokojny. Dobranoc, mały robocie.