Tofik i zagubiony klucz

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki pachniały wanilią, a latarnie mrugały jak świetliki, mieszkało małe żółte autko o imieniu Tofik.

Tofik miał okrągłe reflektory i uśmiechniętą maskę. Każdego ranka wyruszał na spacer krętą drogą wśród kwiatów, które pachniały tak słodko, że aż chciało się zahamować i wciągnąć zapach głęboko do silnika.

Pewnego dnia na zakręcie zobaczył coś błyszczącego w słońcu – to był mały, srebrny kluczyk. Tofik zatrzymał się i pomyślał: „Ktoś go zgubił! Muszę pomóc go znaleźć.”

Podjechał do warsztatu Pana Zębatego, który naprawiał auta. „Czy to pana kluczyk?” – zapytał grzecznie. Pan Zębaty pokręcił głową – miał swoje klucze i ten na pewno do niego nie pasował.

Tofik pojechał dalej. Spotkał ciężarówkę Basię, która woziła pachnące jabłka. „Basio, to twój klucz?” – spytał. Basia spojrzała i stwierdziła, że jest za mały, chyba od skarbonki.

W końcu Tofik zobaczył małe autko Malinkę, które siedziało na poboczu i płakało. „Zgubiłam kluczyk do swojego bagażnika, a tam mam ukochaną przytulankę!” – szlochała Malinka.

Tofik podał jej kluczyk. Malinka otworzyła bagażnik i wyjęła pluszowego misia. „Dziękuję, Tofiku! Jesteś najlepszym przyjacielem!” – powiedziała z uśmiechem, a jej reflektory zaświeciły radośnie.

Tofik poczuł ciepło w silniczku – pomaganie było przyjemniejsze niż szybka jazda. Wieczorem wrócił do swojego garażu, a gwiazdy na niebie mrugały mu cichutko: „Dobranoc, Tofiku. Dobranoc, dzielne autko.” I tak zasnął, marząc o jutrzejszych przygodach.

W miasteczku zapanowała cisza. Lampki w domkach gasły jedna po drugiej, a Tofikowi śniły się kolorowe drogi i przyjaciele, którym mógł pomóc. Wszystko było spokojne i dobre.