Błysk i Czerwony

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym garażu, tuż obok wielkiego dębu, mieszkało małe żółte autko o imieniu Błysk. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i miękkie, niebieskie siedzenia. Każdego dnia Błysk uwielbiał jeździć po podwórku i bawić się z innymi autkami: zielonym Szybkim, czerwonym Czerwonym i niebieskim Niebem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, a niebo stawało się pomarańczowe, Błysk zobaczył swojego przyjaciela Czerwonego stojącego smutno na podjeździe. 'Co się stało, Czerwony?' zapytał Błysk, podjeżdżając bliżej. 'Moja opona jest pęknięta i nie mogę wrócić do garażu, a robi się ciemno' odpowiedział Czerwony ze łzami w reflektorach.

Błysk nie zastanawiał się długo. Podjechał jeszcze bliżej i powiedział: 'Pomogę ci! Mam zapasową oponę w bagażniku. Nie martw się, przyjacielu.' Wyjął małe narzędzia – klucz i podnośnik – i razem z Czerwonym zaczęli pracować.

Błysk podniósł oponę, a Czerwony przykręcił śrubki. Ich światła świeciły wesoło, oświetlając drogę. Po chwili stara opona była wymieniona, a nowa założona. Czerwony znów mógł jechać, a jego reflektory rozbłysły radością.

'Dziękuję, Błysku!' zawołał Czerwony. 'Jesteś prawdziwym przyjacielem. Gdyby nie ty, musiałbym spać na ulicy.' Błysk uśmiechnął się (choć autka nie mają buzi, to jego reflektory zabłysły ciepło). 'Zawsze chętnie pomogę. Po to są przyjaciele' powiedział.

Wróciły do garażu, gdzie czekała mama autka – stara, mądra ciężarówka o imieniu Mądrala. Czytała im bajkę na dobranoc o gwiazdach i o tym, jak ważne jest dzielenie się i pomaganie innym. Błysk i Czerwony przytulili się do siebie (autka potrafią się przytulać zderzakami) i słuchali.

I tak, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a księżyc zaczął świecić, Błysk i Czerwony zamknęli swoje reflektory i zasnęli spokojnie, śniąc o przygodach i o tym, jak miło jest mieć przyjaciela. Cicho, cichutko – tylko szum kół i dobranocne okrzyki. Dobranoc, małe autka, dobranoc.