Przygoda małego Suzusia

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Migałkowo, gdzie domki miały okrągłe okienka a latarnie mrugały wesoło, mieszkał mały czerwony samochodzik o imieniu Suzuki. Był on tak mały, że czasami czuł się niezauważany.

Każdego ranka Suzuki wyjeżdżał z garażu i patrzył na wielkie ciężarówki, które dudniły potężnymi kołami, oraz na długie autobusy, które woziły mnóstwo dzieci. „Ja jestem taki malutki” – myślał Suzuki. „Czy ktoś mnie w ogóle potrzebuje?”

Pewnego słonecznego dnia, gdy Suzuki jechał wąską uliczką, usłyszał cichutki płacz. To była mała wiewióreczka, która zgubiła drogę do swojego domku na drzewie. „Nie płacz” – powiedział Suzuki ciepłym, trąbiącym głosikiem. „Wskakuj na mój dach, razem znajdziemy twoją rodzinę!”

Suzuki ostrożnie jechał między drzewami, a wiewióreczka trzymała się mocno. Minęli staw, gdzie żabki śpiewały piosenki, i mostek, pod którym mieszkał sympatyczny bóbr. W końcu, za zakrętem, zobaczyli wysoki dąb z dziuplą. „To tutaj!” – zawołała radośnie wiewióreczka.

Od tego dnia Suzuki zrozumiał, że nie trzeba być dużym, żeby być ważnym. Każdego ranka wyruszał w drogę, pomagając innym: przyniósł zapomniany plecak małej dziewczynce, odwiózł spóźnionego zajączka do przedszkola, a nawet pomógł pani Sowie przewieźć książki do biblioteki.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, Suzuki wracał do swojego garażu. Czuł się zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że nawet małe czerwone Suzuki może zrobić wielkie rzeczy.

Gdy mama i tata kładli swojego maluszka do łóżka, opowiadali mu o Suzusiu. „I pamiętaj” – szeptali – „każdy, nawet najmniejszy, ma w sercu wielką moc pomagania”. A dziecko zamykało oczy, słysząc cichutkie trąbienie Suzusia na dobranoc.

A gdy już wszystkie dzieci spały, Suzuki gasił swoje światła i wyłączał silnik. Cichutko, spokojnie, jak mały czerwony samochodzik, który wie, że jutro znów będzie pomagał. Dobranoc, Suzusiu. Dobranoc, gwiazdy na niebie.