Bajka o trzech misiach, które znalazły księżyc

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały aż do nieba, mieszkały trzy małe misie: Miodek, Puchatek i Łasuch. Każdego wieczoru siadały na polanie i patrzyły w gwiazdy. Ale pewnej nocy stało się coś dziwnego – księżyc zniknął!

Miodek, który był najstarszy, powiedział: „Musimy go znaleźć, bo bez księżyca noc będzie smutna”. Puchatek, zawsze ciekawski, dodał: „Może schował się za chmurą?”. A Łasuch, który kochał miód, mruknął: „A może poszedł spać do swojej mamy?”.

Trzy misie wyruszyły w głąb lasu. Szły ścieżką wyłożoną mchem, a nad nimi tańczyły świetliki. Nagle usłyszały cichutki płacz. To była mała sowa, która zgubiła drogę do gniazda. „Pomóżmy jej” – powiedział Miodek. Misie wzięły sówkę na skrzydła i zaprowadziły do jej mamy.

W podziękowaniu sowa zdradziła im sekret: „Księżyc nie zniknął – on tylko schował się za wielką górę, bo bał się, że nikt go nie kocha”. Misie spojrzały na siebie. „To pójdziemy do niego i powiemy, że go kochamy” – zawołał Puchatek.

Wspinaczka na górę była długa, ale misie trzymały się za łapki. Po drodze spotkały lisa, który niósł jabłka. „Dajcie mu jedno jabłko, a będziecie silniejsze” – poradził. Misie podzieliły się jabłkiem i ruszyły dalej.

Na szczycie góry zobaczyły wielki, srebrny krąg. To był księżyc! Był smutny i cichy. „Nie bój się” – szepnął Łasuch. „Jesteśmy tu, żeby cię przytulić”. Księżyc uśmiechnął się i rozbłysnął jasnym światłem, rozświetlając cały las.

Misie wróciły do domu zmęczone, ale szczęśliwe. Położyły się w swojej jaskini, a przez okno wpadało miękkie, srebrne światło. „Dobranoc, księżycu” – szepnęły chórem. I zasnęły, tuląc się do siebie.

Tej nocy gwiazdy śpiewały cichutką kołysankę, a wiatr głaskał futerka misiów. W lesie zapanował spokój, a księżyc świecił jaśniej niż kiedykolwiek, bo wiedział, że ma przyjaciół.