Dwunastu przyjaciół z kalendarza

— Bajka do czytania —

W starym dębie, w dziupli pełnej mchu, mieszkała mała wiewiórka Rudzik. Pewnego wieczoru, gdy za oknem wirowały płatki śniegu, znalazła pod poduszką tajemniczy kalendarz. Na okładce błyszczały złote literki: „Dwunastu przyjaciół na cały rok”.

Rudzik otworzyła pierwszą stronę. Ze stycznia wyskoczył bałwanek z nosem marchewkowym, a z lutego – wróżka z serduszkiem. Razem ulepili śnieżną chatkę i namalowali laurki dla wszystkich leśnych zwierząt. Było wesoło i kolorowo.

Gdy przekręciła kartkę, marzec powitał ją pachnącym krokusem, a kwiecień – żabką z parasolką. Wiewiórka skakała po kałużach i podziwiała pierwsze wiosenne kwiaty. Żabka uczyła ją piosenki o deszczu.

Maj przyniósł motyla o tęczowych skrzydłach, a czerwiec – pracowitą pszczółkę. Rudzik biegała po łące, zbierając stokrotki i jagody. Motyl pokazywał jej, jak tańczyć w promieniach słońca, a pszczoła – jak zbierać słodki nektar.

Lipiec zaświecił gorącym słońcem – z kalendarza wyskoczyła foka, która zaprowadziła Rudzik nad strumień. Sierpień przyniósł jeża z jabłkiem na kolcach. Razem pluskali się w wodzie i zbierali dojrzałe owoce.

Wrzesień przywitał Rudzik mądrą wiewiórką, która uczyła ją, jak chować orzechy na zimę. Październik przyniósł krasnala – wspólnie wycięli uśmiechniętą dynię i postawili ją przed dębem. Liście wokół szumiały złociście.

Listopad otulił las mgłą. Z kalendarza wyleciała mała chmurka, która bawiła się z Rudzik w chowanego. Grudzień zaś rozbłysł gwiazdkami – zjawił się aniołek i pomógł udekorować choinkę świecidełkami i cukierkami.

Rudzik była bardzo zmęczona, ale i szczęśliwa. Przytuliła magiczny kalendarz do siebie i szepnęła: – Dobranoc, moi przyjaciele. Za oknem świeciły gwiazdy, a wiewiórka zamknęła oczy i słodko zasnęła, marząc o kolejnych miesiącach pełnych przygód.