Bajka o Mikołaju i zagubionej gwiazdce

— Bajka do czytania —

Mały Mikołaj mieszkał w uroczym domku z czerwonym dachem, tuż obok lasu. Bardzo lubił zimę, bo wtedy spadały pierwsze śnieżynki, a w powietrzu unosił się zapach pierników. Pewnego wieczoru, gdy wyjrzał przez okno, zobaczył coś wyjątkowego – na parapecie siedziała mała, błyszcząca gwiazdka.

Gwiazdka mieniła się srebrzyście i cichutko mrugała swoimi światełkami. Mikołaj uchylił okno i zapytał: – Hej, maleńka, co robisz tutaj sama? Powinnaś lśnić na niebie. Gwiazdka smutno zakołysała się na wietrze, ale nie umiała powiedzieć ani słowa. Mikołaj domyślił się, że pewnie zgubiła drogę do domu.

Mama Mikołaja usłyszała rozmowę i podeszła do okna. – To może być mała Złotka – powiedziała cicho. – Gwiazdeczka, która co roku w Wigilię świeci najjaśniej. Zgubiła się, bo spadł śnieg i zasypał jej ścieżkę. Mikołaj postanowił pomóc. Ubrał ciepłą kurtkę, czapkę i szalik, a małą gwiazdkę wziął w dłonie.

Wyruszyli przed dom. Las był cichy i biały, a mróz malował na nosie czerwone kropki. Mikołaj słyszał, jak gwiazdka delikatnie dzwoni, wskazując kierunek. Szli przez łąkę, wśród drzew, i mijali sarenki oraz zające, które z ciekawością patrzyły na niezwykłą podróż.

Nagle gwiazdka zaświeciła mocniej. Mikołaj podniósł głowę i ujrzał na gałęzi sosny dużą, srebrną pajęczynę. – To chyba mostek do nieba – powiedział. Postawił gwiazdkę na pajęczynie, która zaczęła delikatnie się unosić. Gwiazdka radośnie zamrugała, a wokół rozsypały się iskierki.

Gwiazdka powoli wzbiła się ku górze, a po chwili zajaśniała na swoim miejscu wśród innych gwiazd. Mikołaj spojrzał w niebo i uśmiechnął się. Wtedy spadła z niej maleńka iskierka, która zamieniła się w gwiazdkowy medalion na szyi chłopca. To był prezent za dobre serce.

Gdy Mikołaj wrócił do domu, mama zapytała: – I jak, pomogłeś gwiazdce? – Udało się! – zawołał Mikołaj. – A ona dała mi coś bardzo cennego. Mama przytuliła go i powiedziała: – Najcenniejsza jest twoja dobroć. Chłopiec poczuł ciepło w sercu i już wiedział, że pomaganie jest piękne jak gwiazdy na niebie.

Tej nocy Mikołaj długo patrzył przez okno na mrugającą do niego Złotkę. W końcu położył się do łóżka, a gwiazdkowy medalion świecił cichutko pod poduszką. Zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach pełnych przyjaźni i blasku.